Unas palabras de Tasos Livaditis

Οι πιο αληθινές ιστορίες είναι αυτές που δεν τις θυμάται κανείς.

Τάσος Λειβαδίτης



Las historias más verdaderas son las que nadie recuerda.

Tasos Livaditis

Tasos Livaditis - Versos sencillos

 

VERSOS SENCILLOS

Una casa para nacer
un árbol para respirar
un verso para esconderse
y el mundo para morir.

Tasos Livaditis 




ΑΠΛΟΙ ΣΤΙΧΟΙ

Ένα σπίτι για να γεννηθείς
ένα δέντρο για ν’ ανασάνεις
ένας στίχος για να κρυφτείς
κι ο κόσμος για να πεθάνεις.

Τάσος Λειβαδίτης

Tasos Livaditis para el Día Mundial de la Poesía

 

Poesía

Una vida entera, ni un día sin un verso, o, por lo menos
sin alguna disposición poética. Como los moribundos
que hablan sin pausa y formulan deseos y pedidos,
que hacen testamentos orales y reparten herencias aún inexistentes
-sabiendo que apenas callen habrán muerto.

Tasos Livaditis


(Traducción: Miguel Ángel Chiovetta)


Ποίηση

Μια ολόκληρη ζωή, ούτε μια μέρα δίχως ένα στίχο, ή, τουλάχιστον
κάποια διάθεση ποιητική. Σαν τους ετοιμοθάνατους
που μιλάνε αδιάκοπα και δίνουν ευχές και παραγγελίες,
που κάνουν προφορικές διαθήκες και μοιράζουν ακόμα κι ανύπαρχτες
Κληρονομιές -ξέροντας πως μόλις σωπάσουν
θάχουν πεθάνει.

Tasos Livaditis - El barco

 

EL BARCO

Una mujer se detuvo en el muelle. Vestía de negro. Es
      insoportablemente hermosa. El violeta de la tarde.
¡Ay, cómo viví con la extraña sensación de haber olvidado todo mi equipaje
       en un barco
que ya ha silbado y está zarpando!

Tasos Livaditis



ΤΟ ΠΛΟΙΟ

Μια γυναίκα σταμάτησε στην προβλήτα. Φοράει μαύρα. Είναι
        αβάσταχτα όμορφη. Το δειλινό βιολετί.
Ω που έζησα με την αλλόκοτη αίσθηση: ότι ξέχασα όλες τις αποσκευές μου
         σ’ ένα πλοίο
που ήδη σφύριξε και αναχωρεί...

Τάσος Λειβαδίτης

Tasos Livaditis - Deserción

 

Deserción

Desde que tengo memoria, no tuve nada propio, salvo el miedo y un rifle con el que, por la noche, me apuntaban. Silencio. Que los muertos nos perdonen.

Tasos Livaditis




Ἐρήμωση

Ὅσο θυμᾶμαι τή ζωή μου, δέν εἶχα τίποτα δικό μου, ἔξω ἀπ᾿ τό φόβο, κι ἕνα τουφέκι, πού, νύχτα, μέ σημάδεψαν μ᾿ αὐτό.
Σιωπή. Οἱ νεκροί ἂς μᾶς συχωρέσουν.

Τάσος Λειβαδίτης


[τό ποίημα Κανείς δέν εἶναι μόνος ανήκει στή συλλογή Ἀνακάλυψη (1977), ενώ η Ἐρήμωση στη συλλογή Νυχτερινός ἐπισκέπτης (1972), εκδ. Κέδρος]

(«Deserción» pertenece a la colección «Visitante nocturno» (1972), publicada por Kedros)

Tasos Livaditis - Éxitos personales

 

ÉXITOS PERSONALES

A menudo, mientras caminas por la noche en completa soledad,
algo te toca en el hombro,
te vuelves, entonces –y de repente sientes toda la vanidad
de la existencia. Pero no te afliges,
como si fueras el primero en descubrirlo.

Tasos Livaditis


Traducción de Manuel González Rincón y texto griego en La salamandra ebria



Προσωπικές ἐπιτυχίες

Συχνά, μέσα στή νύχτα, καθώς περπατᾶς ὁλομόναχος, κάτι
σ’ ἀγγίζει στόν ὤμο,
γυρίζεις τότε –καί μονομιᾶς νιώθεις ὅλο τό μάταιο τῆς
ὕπαρξης. Ἀλλά δέ θλίβεσαι,
σά νἆσαι ὁ πρῶτος πού τό ἀνακαλύπτεις.

Τάσος Λειβαδείτης   

Tasos Livaditis - La aventura

 

LA AVENTURA

También podría escribirse alguna vez la conmovedora aventura de una mujer a la que se le cayó la aguja en el suelo, luego se arrodilla y empieza a buscar, allí se encuentra con su antigua vida: sueños perdidos, errores, muertos, pero la aguja ha de encontrarse, el vestido entregarse, Cristo crucificarse y la mujer busca, busca hasta volver a encontrar la aguja; entonces se levanta, se sienta agotada en la silla y sigue cosiendo, mientras llora en silencio al comprender, de repente,

que no hay retorno…


Tasos Livaditis


(Versión de Virginia López Recio en ómnibus n. 50)


He encontrado dos versiones del texto original griego:


Περιπέτεια

Και θα μπορούσε κάποτε να γραφτεί
η συγκλονιστική περιπέτεια μιας γυναίκας που...

...της έπεσε η βελόνα στο πάτωμα,
εκείνη γονατίζει κι αρχίζει να ψάχνει,
εκεί συναντάει την παλιά της ζωή:
χαμένα όνειρα, σφάλματα, νεκροί,
μα η βελόνα πρέπει να βρεθεί,
το φόρεμα να παραδοθεί,
ο Χριστός να σταυρωθεί
κι η γυναίκα ψάχνει,
ψάχνει ώσπου ξαναβρίσκει τη βελόνα
– σηκώνεται τότε,
κάθεται στην καρέκλα εξαντλημένη
και συνεχίζει να ράβει,
ενώ κλαίει σιγανά γιατί κατάλαβε άξαφνα...
πως γυρισμός δεν υπάρχει...



Περιπέτεια

Και θα μπορούσε κάποτε να γραφτεί η συγκλονιστική περιπέτεια μιας γυναίκας που…

…της έπεσε η βελόνα στο πάτωμα, εκείνη γονατίζει κι αρχίζει να ψάχνει, εκεί συναντάει την παλιά της ζωή: χαμένα όνειρα, σφάλματα, νεκροί, μα η βελόνα πρέπει να βρεθεί, το φόρεμα να παραδοθεί, ο Χριστός να σταυρωθεί κι η γυναίκα ψάχνει, ψάχνει ώσπου ξαναβρίσκει τη βελόνα – σηκώνεται τότε, κάθεται στην καρέκλα εξαντλημένη και συνεχίζει να ράβει, ενώ κλαίει σιγανά γιατί κατάλαβε άξαφνα…πως γυρισμός δεν υπάρχει…

Τάσος Λειβαδίτης

Tasos Livaditis - Juego mortal

 

JUEGO MORTAL

Los muertos terminaron con las expectaivas o los sueños
los silencios de los amantes grandes como eternidades
el milagro es la tierna edad de la justicia
y la poesía: un juego en el que lo pierdes todo
para ganar, quizás una estrella inalcanzable.

Tasos Livaditis


(Traducción de Emmanuel Vinadier)


ΘΑΝΑΣΙΜΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Οι νεκροί τέλειωσαν με τις προσδοκίες ή τα όνειρα
οι σιωπές των εραστών μεγάλες σαν αιωνιότητες
το θαύμα είναι η παιδική ηλικία της δικαιοσύνης
κι ή ποίηση: ένα παιχνίδι που τα χάνεις όλα
για να κερδίσεις ίσως ένα άπιαστο αστέρι

Τάσος Λειβαδίτης, 

Tasos Livaditis - Procedimientos fraudulentos

 

Procedimientos fraudulentos 

No hay otra manera posible. Al final, cada cual debe creer en sí mismo.
Cuántos falsos testimonios no han salvado alguna vida.

Tasos Livaditis


(Traducción de Manuel González Rincón en La salamandra ebria)



Πλάγια μέσα

Όμως δε γίνεται αλλιώς. Πρέπει κανείς, στο τέλος, να πιστέψει στον εαυτό του.
Πόσες ψευδομαρτυρίες δεν έσωσαν μια ζωή.

Τάσος Λειβαδίτης

Tasos Livaditis - Historias

 

Historias

Mi madre murió
mi amada se fue
mis compañeros me traicionaron
los años pasaron
ahora puedo dormir tranquilo
todo ha sucedido

Tasos Livaditis



Ιστορίαι

Η μητέρα μου πέθανε
η αγαπημένη μου έφυγε
οι σύντροφοι με πρόδωσαν
τα χρόνια περάσαν
τώρα μπορώ να κοιμάμαι ήσυχος
όλα έγιναν.

Τάσος Λειβαδίτης


(Ο Δ. Καταλειφός διαβάζει το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη "Ιστορίαι".)


(Versión de PLC) 

Οι Ιστορίαι (αρχ. ελλ. Ἱστορίαι, γνωστό και ως Ιστορία) είναι ο τίτλος του έργου του Ηροδότου, το οποίο σήμερα θεωρείται η θεμελιώδης βάση της Ιστορίας στο δυτικό πολιτισμό. (Ηροδότου Ιστορίαι, Wikipedia)

[Las Ιστορίαι (griego ant. Ἱστορίαι, también conocidas como Ιστορία) es el título de la obra de Heródoto, que hoy se considera la base fundamental de la Historia en la civilización occidental.]

El epitafio de Tasos Livaditis

 

Κάποτε θα ξανάρθω.

Είμαι ο μόνος υληρονόμος

κι η κατοικία μου

είναι παντού όπου κοίτω. 

Tasos Leivaditis' grave (First Cemetery of Athens). The headstone reads: "Someday I will return. I am the only heir. And my dwelling lies wherever I look." (from poem entitled "Prologue to Eternity" in The Blind Man with the Lamp) (Fuente)

Τάσος Λειβαδίτης, 20-4-1922 / 30-10-1988


(Fotografía: By TheBlindMan - Own work, CC BY-SA 4.0)

Tasos Livaditis - «Y si he perdido mi vida…»

 

Y si he perdido mi vida,
la he perdido por cosas sin importancia,
una palabra,
una llave,
un ayer o un mañana.
Aunque mis noches siempre tienen
un aroma a violetas
porque recuerdo....

Tasos Livaditis



Κι αν έχασα την ζωή μου
την έχασα για πράγματα ασήμαντα,
μια λέξη,
ένα κλειδί,
ένα χτες ή ένα αύριο.
Όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα
ένα άρωμα βιολέτας
γιατί θυμάμαι...

Τάσος Λειβαδίτης



(Traduccion de PLC) 

Tasos Livaditis - «La poesía es como…»

 

La poesía es como subir
una escalera imaginaria
para cortar una rosa real.

Tasos Livaditis



Kι η ποίηση είναι σα ν' ανεβαίνεις
μια φανταστική σκάλα
για να κόψεις ένα ρόδο αληθινό.

Τάσος Λειβαδίτης

 (Traducción de PLC)

Tasos Livaditis - Nadie está solo

 

NADIE ESTÁ SOLO

«Ya he llegado», decías siempre al entrar en la habitación, aunque nadie te esperaba.
Pero esto precisamente te daba una respuesta más profunda.

Tasos Livaditis


(Traducción de Manuel González Rincón en La salamandra ebria)


Κανείς δεν είναι μόνος

«Ήρθα», έλεγες πάντα μπαίνοντας στο δωμάτιο, παρ’ όλο που δεν σε περίμενε κανείς.
Όμως ακριβώς αυτό σου έδινε μια βαθύτερη απάντηση.

Τάσος Λειβαδίτης

Κανείς δεν είναι μόνος, από τη συλλογή Ανακάλυψη, ενότητα, Σημειώσεις, Τόμος 2 της τρίτομης έκδοσης του Κέδρου, σελίδα 310 

Tasos Livaditis - La espera

LA ESPERA

Había un joven demacrado, estaba sentado en la acera, era invierno, tenía frío. «¿Qué esperas?», le digo. «Otro siglo», me dice.
Y nevaba muy tranquilamente, como sobre una tumba.

Tasos Livaditis


Así aparece este poema en la revista ómnibus, n. 50, año XI, junio 2015, pero la versión original aparece de otra forma en «Χειμώνας και ποίηση» [‘Invierno y poesía’] (Kalamata Journal)

ΑΝΑΜΟΝΗ

Ήταν νέος ωχρός
καθόταν στο πεζοδρόμιο, Χειμώνας, κρύωνε.

«Τι περιμένεις;», του λέω.

«Τον άλλον αιώνα», μου λέει.

Και χιόνιζε ήσυχα – ήσυχα, όπως πάνω από έναν τάφο.


Τάσος Λειβαδίτης 

Tasos Livaditis - Lo mínimo

 

Lo mínimo

No es que hayas perdido tus sueños más hermosos.
No es que se hayan ido tus más preciados años.
No es, no, que hayas visto a tus últimos amigos
traicionarte o desertar. Este agujero es terrible
en el muro que con trabajo levantaste, noches en vela,
destruyendo tus manos y tus años
en las piedras –muro para ocultarte de la implacable
indiferencia del vacío.
Y ahora, un pequeño agujero, casi invisible, por donde
entra sin ruido e irrevocable
todo el frío de la gran vanidad.

Tasos Livaditis



(Traducción de Francisco Torres Córdova en La Jornada semanal) 




Τα Ελάχιστα

Δεν είναι που έχασες τα πιο ωραία σου όνειρα.
Δεν είναι που φύγανε τα πιο ακριβά σου χρόνια.
Δεν είναι που είδες, όχι, τους τελευταίους σου φίλους
να σε προδίδουν ή να λιποταχτούν.
Ετούτη η τρύπα είναι φριχτή
στον τοίχο που με κόπο είχες σηκώσει , νύχτες άγρυπνος,
ρημάζοντας τα χέρια και τα χρόνια σου
στις πέτρες- τοίχο, για να σε κρύβει απ’ την αμείλιχτη
αδιαφορία του κενού.
Και τώρα μια μικρή τρύπα, σχεδόν αόρατη, απ’ όπου
μπαίνει αθόρυβα κι ανέκκλητα
όλο το ψύχος της μεγάλης ματαιότητας.

Τάσος Λειβαδίτης

Tasos Livaditis - Regreso de la farmacia

 

REGRESO DE LA FARMACIA   

Sucedió sin que nunca supiera cómo – mi madre tenía
dolor de cabeza, recuerdo, y me mandaron a la farmacia;
a la vuelta, es verdad, me entretuve un poco, me burlé
de un viejo, espanté dos pájaros de una pedrada,
y en lo que viraba de nuevo la calle
ni casa ni juventud tenía ya.

Tasos Livaditis


(Traducción de Manuel González Rincón en Círculo de poesía)



Επιστροφή απ’ το φαρμακείο

Συνέβη χωρίς ποτέ να καταλάβω πώς — η μητέρα είχε πονοκέφαλο,

       θυμάμαι, και μ’ έστειλαν στο φαρμακείο,

στο γυρισμό, είναι η αλήθεια, χάζεψα λίγο, κορόιδεψα έναν γέρο,

       τρόμαξα με μια πέτρα δυο πουλιά

κι ώσπου να στρίψω πάλι το δρόμο

ούτε σπίτι, ούτε νεότητα πια.

Τάσος Λειβαδίτης

Tasos Livaditis - Violetas para una estación

 

Violetas para una estación

Sin embargo, aquí termino. Es hora de partir. Como partirán también ustedes alguna vez. Y ahora los fantasmas de mi vida me buscarán corriendo en medio de la noche; y las hojas temblarán y caerán. Así, a menudo, viene el otoño. Por esto, les digo: miremos nuestra vida con un poco más de piedad, ya que nunca fue real.

Tasos Livaditis

(1922 – 1988) 


(Traducción: Miguel Ángel Chiovetta)



Βιολέτες για μια εποχή 

Όμως εδώ τελείωσα. Ώρα να φύγω. Όπως θα φύγετε κάποτε κι εσείς. Και τα φαντάσματα της ζωής μου θα μ’ αναζητούν τώρα τρέχοντας μες στη νύχτα και τα φύλλα θα ριγούν και θα πέφτουν. Ετσι συνήθως έρχεται το φθινόπωρο. Γι’ αυτό, σας λέω, ας κοιτάξουμε τη ζωή μας με λίγη περισσότερη συμπόνοια μιας και δεν ήτανε ποτέ πραγματική.

Τάσος Λειβαδίτης 


(Aquí podemos escuchar al autor leyendo sus palabras)