POÉTICA
Y yo que todavía no sé si creía en Dios
viví sólo para tener la suerte de conversar con los ángeles
por las noches.
Zanasis Kostavaras
El miedo del acróbata, 1989
Ποιητική
Κι εγώ που δεν ξέρω ακόμα αν πίστεψα στο Θεό
έζησα μόνο για νά 'χω την τύχη να συνομιλώ με τους αγγέλους
τα βράδια.
Θανάσης Κωσταβάρας
Ο φόβος του ακροβάτη,1989
El viaje
Dónde vamos
Dónde despilfarramos nuestras palabras más bellas, nuestros sueños más valientes...
Nos movemos como el fuego y nos apagamos lentamente sin dejar nada.
Cuando en nosotros alguna vez bramaron ríos.
Cuando florecieron mares.
Cuando bosques se hicieron tempestuosos, iniciando
viajes más allá de estas montañas cerradas.
Dónde vamos.
Regresamos.
Cada vez más inevitablemente, cada vez más desesperados
regresamos.
Sin que hasta ahora viajemos.
A ninguna parte.
Zanasis Kostavaras
Versión de Francisco Torres Córdova en La jornada. Semanal
Το ταξίδι
Πού πάμε.
Πού σπαταλάμε τα πιο ωραία μας λόγια· τα πιο γενναία μας όνειρα…
Κινάμε σαν τη φωτιά και σβήνουμε, σβήνουμε αργά δίχως ν’ αφήσουμε τίποτα.
Όταν μέσα μας κάποτε μουγκρίσαν ποτάμια.
Όταν λουλούδισαν θάλασσες.
Όταν δάση φουρτούνιασαν, ξεκινώντας
για ταξίδια πέρ’ απ’ αυτά τα κλειστά βουνά.
Πού πάμε.
Επιστρέφουμε.
Όλο και πιο αναπότρεπτα, όλο και πιο απελπισμένα
επιστρέφουμε.
Δίχως ώς τώρα να ταξιδέψουμε.
Πουθενά
Θανάσης Κωσταυάρας
El circo
No he dicho nada todavía.
No he dicho nada aunque fluya siempre nuestro dolor
entre banderas, altavoces y fuegos artificiales.
Pero nuestro dolor más grande no se dice, no se escribe.
No lo escuchan los demás.
Sólo da vueltas dentro de nosotros. Como el león, gruñendo,
comiendo de nuestra carne.
Nuestro dolor más grande no se cambia en gloria.
No se vuelve circo ni mercado.
Zanasis Kostavaras
Traducción de Francisco Torres Córdova en La jornada. Semanal
Το τσίρκο
Δεν είπα τίποτα ακόμα.
Δεν είπα τίποτα κι ας κυλιέται πάντα ο πόνος μας
ανάμεσα σε σημαίες, μεγάφωνα και βεγγαλικά.
Μα ο πιο μεγάλος μας πόνος δε μιλιέται‧ δε γράφεται.
Δε γρικιέται απ’ τους άλλους.
Γυρίζει μέσα μας μόνο. Σαν το λιοντάρι‧ μουγκρίζοντας‧
τρώγοντας απ’ τις σάρκες μας.
Ο πιο μεγάλος μας πόνος δεν αλλάζει σε δόξα.
Δε γίνεται τσίρκο και αγορά.
Θανάσης Κωσταβάρας, Ο γυρισμός, 1962
AUTOBIOGRAFÍA
He vivido como una alimaña.
Aguzando siempre mi oído.
Cambiando de nombre y de rostro
entre tiros de fusil, hierros y sogas.
A los pozos arrojaron mis sueños.
Perros y alambres desgarraron mi cuerpo.
No me dejaron nada.
Solo pude hacer que se escapara mi silencio.
Como una alimaña he vivido mi vida.
Thanasis Kostavaras
En Antología de la poesía griega, Ediciones Clásicas, 1997.
Traducción de José Antonio Moreno Jurado.
Αυτοβιογραφία
Σαν το αγρίμι έζησα.
Στηλώνοντας πάντα τʼ αυτί μου.
Αλλάζοντας πρόσωπο κι όνομα
ανάμεσα σε τουφέκια, σίδερα και σκοινιά.
Μες σε πηγάδια έριξαν τον ύπνο μου.
Σκυλιά και σύρματα ξέσκισαν το κορμί μου.
Δε μου άφησαν τίποτα.
Τη σιωπή μου γλίτωσα μόνο.
Σαν το αγρίμι έζησα τη ζωή μου.
Θανάσης Κωσταβάρας
(«Κατάθεση», 1965)