Fotografía de Herr_Mueller - The Good Life #1
Mostrando entradas con la etiqueta Teatro. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Teatro. Mostrar todas las entradas

6 de julio de 2026

Gil Vicente

 

E mais as boas pessoas 
são todas pobres a eito;
e eu por este respeito
nunca trato em cousas boas,
porque não trazem proveito.
Toda a glória de viver
das gentes é ter dinheiro,
e quem muito quiser ter
cumpre-lhe de ser primeiro
o mais roim que puder.


Gil Vicente, Auto da Feira



Leído en Auto dos Danados, de António Lobo Antunes. Publicações Dom Quixote, 18ª edição (1ª edição ne varietur): Abril de 2005. 1ª edição: 1985





5 de junio de 2026

Shakespeare


Es muy pobre el amor que puede contarse.

Shakespeare



Leído en Demonios, de Ben Clark, 2023


_______________________________


There's beggary in the love that can be reckon'd.

Antony and Cleopatra, 1606






8 de diciembre de 2025

Yannis Ritsos - Teatro antiguo

 

Teatro antiguo

A mediodía, cuando se encontró en el centro del antiguo teatro,
aquel joven griego, seguro de sí mismo,
tan hermoso como sus antepasados,
lanzó un grito (pero no de admiración; admiración
no sintió en absoluto, y si la hubiera sentido,
no la demostraría de seguro); simplemente, un grito,
puede que de la alegría indomable de su juventud,
o para probar la resonancia del lugar. Enfrente,
de lo alto de los acantilados, el eco contestó
- el eco griego que ni imita ni repite,
sino que sencillamente continúa, desde altura incalculable,
el eterno clamor del ditirambo. -

Yannis Ritsos


(Traductor: Juan Ruiz de Torres, Festival de Poesía de Medellín)



Αρχαίο θέατρο

Όταν, κατά το μεσημέρι, βρέθηκε στο κέντρο του αρχαίου θεάτρου,
νέος Έλληνας αυτός, ανύποπτος, ωστόσο ωραίος όπως εκείνοι,
έβαλε μια κραυγή (όχι θαυμασμού· το θαυμασμό
δεν τον ένιωσε διόλου, κι αν τον ένιωθε
σίγουρα δε θα τον εκδήλωνε), μια απλή κραυγή
ίσως απ’ την αδάμαστη χαρά της νεότητάς του
ή για να δοκιμάσει την ηχητική του χώρου. Απέναντι,
πάνω απ’ τα κάθετα βουνά, η ηχώ αποκρίθηκε —
η ελληνική ηχώ που δε μιμείται ούτε επαναλαμβάνει
μα συνεχίζει απλώς σ’ ένα ύψος απροσμέτρητο
την αιώνια ιαχή του διθυράμβου.

Γιάννης Ρίτσος


2 de julio de 2025

Shakespeare

 

O que há num nome? Se fose dado um outro nome
à rosa, seria menos doce o seu perfume?

Romeu e Julieta, Acto II, Cena 2


Leído en What’s in a name, de Ana Luísa Amaral, Assírio & Alvim, 2017


____________________


[What’s in a name? That wich we call a rose,
By any other name would smell as sweet.
]




6 de marzo de 2025

«A Barraca conta AO QU'ISTO CHEGOU»

 


Histórias de Fidalgotes e Alcoviteiras, Pastores e Judeus,
Mareantes e Outros Tratantes Sem Esquecer Suas Mulheres e Amantes (1976) 

Texto de Gil Vicente, Ruzante e Fernão Lopes de Castanheda 

Encenação de Helder Costa 


A Barraca Teatro


18 de septiembre de 2024

Asja Lācis

 


Asja Lācis, nacida Anna Ernestowna Liepiņa (Līgatne, Letonia, 1891 - Riga, 1979) fue una directora y actriz de teatro letona.

(Wikipedia)


28 de mayo de 2024

Federico García Lorca - Fragmento de ‘Bodas de sangre’

LEONARDO:

¡Qué vidrios se me clavan en la lengua!
Porque yo quise olvidar
y puse un muro de piedra
entre tu casa y la mía.
Es verdad. ¿No lo recuerdas?
Y cuando te vi de lejos
me eché en los ojos arena.
Pero montaba a caballo
y el caballo iba a tu puerta.
Con alfileres de plata
mi sangre se puso negra,
y el sueño me fue llenando
las carnes de mala hierba.
Que yo no tengo la culpa,
que la culpa es de la tierra
y de ese olor que te sale
de los pechos y las trenzas.


NOVIA:

¡Ay qué sinrazón! No quiero
contigo cama ni cena,
y no hay minuto del día
que estar contigo no quiera,
porque me arrastras y voy,
y me dices que me vuelva
y te sigo por el aire
como una brizna de hierba.
He dejado a un hombre duro
y a toda su descendencia
en la mitad de la boda
y con la corona puesta.
Para ti será el castigo
y no quiero que lo sea.
¡Déjame sola! ¡Huye tú!
No hay nadie que te defienda.


LEONARDO:

Pájaros de la mañana
por los árboles se quiebran.
La noche se está muriendo
en el filo de la piedra.
Vamos al rincón oscuro
donde yo siempre te quiera,
que no me importa la gente
ni el veneno que nos echa.


Federico García Lorca



Bodas de sangre
, 1933