Fotografía de Herr_Mueller - The Good Life #1
Mostrando entradas con la etiqueta Manuel Rivas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Manuel Rivas. Mostrar todas las entradas

23 de julio de 2025

Manuel Rivas - «¿Oyes en los peldaños…?»

 

Oes nos chanzos da luz
A perna de pau
Da memoria aleixada?

Manuel Rivas


¿Oyes en los peldaños de la luz
La pierna de palo
De la memoria lisiada?


Manuel Rivas, A boca da terra / La boca de la tierra. Traducción de Manuel Rivas. Visor, 2015



12 de mayo de 2025

Manuel Rivas - «Un home»

 

UN HOME

Aprendeu a escribir no servicio militar.
A raia da súa sinatura
risca como unlla que suca o xeo
no parabrisas dun tractor.
Pono nervioso o teléfono,
ese estraño que entra sen chamar á porta,
con zapatos de cidade,
e que o can non cheira.
Falar fala mui pouco.
A vida comeulle as palavras
ao tempo que agrandaba as mans.
Esas mans cavaron pozos e sostiveron tellados.
Nesas circunstancias cómpre ter a boca ben pechada.
Pero nin sequera así é capaz de ver matar o porco,
a única carne que lle gusta, mellor se está torrada.
O viño ten que ser barato,
e entón, cando o bebe en longos grolos,
penso que lle axuda a tragar
unha historia que xamais contará.
Cando mira o lume das achas na cheminea,
vai nun tren que atravesa a neve.
Colleríao da man, porque é o meu pai,
pero abráiano tanto as mostras de agarimo
como o aire dun lobo.


Manuel Rivas


Costa da Morte Blues
(1995), en  O pobo da noite (1996)




5 de abril de 2025

Manuel Rivas - «A Sección Áurea»

 

A SECCIÓN ÁUREA 

Foi no enterro de tía Anuncia, en Riocobo,
aquel día de sol que ía moita friaxe polos pés.
Pepe, o de Teté, que é filho de carpinteiro,
faloume da Sección Áurea,
o número secreto que garda a proporción
entre os segmentos.
O berce,
os primeiros zocos,
a sella e o pote,
o hórreo,
o carro do país,
a artesa de pan centeo,
a carta de América,
o fol da gaita,
o bordado do liño,
o leito do amor,
a culler de pao,
a virxe das Dores,
a chama da candea,
as doas do rosario,
teñen esa álxebra que só se contaxía
coa luz do pan
na mirada da nai.
A Sección Áurea.
A medida tamén dun sepulcro honorable.


Manuel Rivas


Costa da Morte Blues (1995), en o pobo da noite  Antoloxía poética. Edicións Xerais de Galicia, 2ª edición, 1997


Fotografía de Cliff Hutson




11 de julio de 2023

Manuel Rivas - Tres cuentos

 

TRES CUENTOS

1. La sobrecargo tomó la palabra, dio la bienvenida, dijo el número de vuelo y el destino... Ahí se detuvo. Uno de esos momentos que llamamos interminable. Repitió: Con destino... Nada, no salía. Sus ojos, asustados, intentaban ver dentro. El nombre del destino parecía haberse escondido en un accidente geográfico de las neuronas o tal vez en una quebrada entre las muelas. En el pasaje, hubo un amago de chanza, apagado por la severa serenidad de la mayoría. La pena del olvido concita más solidaridad que la memoria prodigiosa. En ese intervalo de incertidumbre, todos los viajeros parecían meditar sobre el destino y no sobre un destino. Cuando por fin ella recordó, y lo dijo por altavoz, el nombre de nuestra ciudad sonó como un lugar enigmático del que oíamos hablar por vez primera.

2. Querían casarse. La fiesta, pensaron, era lo de menos. Nada de despilfarros. Eran realistas, la crisis acechaba también en sus empleos, pero no querían que ese asunto ensombreciera la existencia. Ella tenía sentido del humor y le contó una historia de cuando era muy chica. Estaban en familia viendo una serie de televisión. Uno de los personajes gritó: "¡No admito que con mis impuestos repartan condones gratis!". Y fue ella y levantó la mano para preguntar: "Papá, ¿qué son los impuestos?". Se rieron con ganas. En la tarea de reducir gastos para la boda, la tarta inicial, todo un rascacielos, fue perdiendo pisos. Hasta que decidieron que no habría tarta, ni fiesta, ni boda. Afuera llovía. Y no había mayor placer en el mundo que pasar del frío al calor.

3. Al término del monólogo del candidato, una periodista hizo una pregunta en voz alta. Se había olvidado de que en esta campaña el candidato no admitía preguntas. Pero el candidato, despistado por un momento, también se había olvidado de esa imposición. "¿Podría repetir la pregunta?", dijo. Y la periodista respondió: "No".

Manuel Rivas


(El País, 5-11-2011)