REPRIMENDA
Mírame a los ojos. ¿Qué has hecho?
Por subir a la colina que ve
más allá del viento, has llegado tarde.
¿Lloras?
¿Por qué no hablas?
¿Qué te estaba diciendo el sol?
Nikiforos Vretakos
ΜΑΛΩΜΑ
Κοίταξέ με στα μάτια. Τί έκανες;
Ανεβαίνοντας πάνω στο λόφο που βλέπει
πέρα απ΄ τον άνεμο, άργησες.
Κλαίς;
Γιατί δε μιλάς;
Τι σούλεγε ο ήλιος;
Νικηφόρος Βρεττάκος
(Versión de PLC)
EL HOMBRE Y EL CABALLO
Tenía un caballo. Fue a la guerra.
No habían pasado dos meses cuando regresó
con un pie amputado. Al verlo
su caballo relinchó.
Pocos
días después, se lo requisaron.
Nunca volvió.
Y desde entonces, cuando quería
recordar algo inolvidable
de su vida, algo hermoso
—la Virgen, Cristo o el sol
por ejemplo—
recordaba
aquel relincho.
Nikiforos Vretakos
Poesía griega moderna (Horacio Castillo) Selección, traducción directa del griego, prólogo y notas, por el autor. Instituto Griego de Cultura, Buenos Aires, 1997 [no bilingüe]
Ο άνθρωπος και το άλογο
Είχε ένα άλογο. Πήγε στον πόλεμο.
Δεν πέρασαν δυο μήνες που γύρισε πίσω
με κομμένο το πόδι του. Όταν τον είδε
τ’ άλογό του χλιμίντρισε.
Λίγες
μέρες μετά, το επιτάξανε.
Εκείνο δε γύρισε.
Κι από τότε, όταν ήθελε
να θυμηθεί κάτι αξέχαστο από
τη ζωή του, κάτι όμορφο
– την Παναγία, το Χριστό ή τον ήλιο
παραδείγματος χάρη –
θυμόταν
αυτό το χλιμίντρισμα.
Νικηφόρος Βρεττάκος
Το βάθος του κόσμου (1961)
LOS NARANJOS DE ESPARTA
Los naranjos de Esparta, nieve, flores de amor,
con tus palabras se han vuelto blancos, sus ramas se han doblado.
Llené mi leve seno y regresé junto a mi madre.
Bajo la luna estaba preocupada. Bajo la luna estaba y me ha reñido.
Te lavé ayer y te mudé ¿dónde has andado?
¿quién te llenó el vestido de nenúfares y lágrimas?
Nikiforos Vretakos
Ocho poetas [griegos] del siglo XX. Selección y traducción de Ramón Irigoyen. Mondadori, 1989 [edición no bilingüe]
ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ ΟΙ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΕΣ
Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές, χιόνι, λουλούδια του έρωτα
άσπρισαν απ’ τα λόγια σου, γείρανε τα κλαδιά τους
γιόμισα το μικρό μου κόρφο, πήγα και στη μάνα μου.
Κάθονταν κάτω απ’ το φεγγάρι και με νοιάζονταν
κάθονταν κάτω απ’ το φεγγάρι και με μάλωνε:
Χτες σ’ έλουσα, χτες σ’ άλλαξα, πού γύριζες-
ποιος γιόμισε τα ρούχα σου δάκρυα
και νεραντζάθια.
Από την ποιητική συλλογή του Νικηφόρου Βρεττάκου «Ο χρόνος και το ποτάμι» (1957)
BAJÉ AL PUERTO
Bajé al puerto y vi zarpar mis años
y las naves.
Era linda la mar tan ataviada
pero tú estabas lejos.
Y le pedí a Dios
que me dejara pasar la noche
bajo una estrella suya,
que un poco detuviera
las naves en el mar,
que parara mis años,
porque tú estabas lejos.
Nikiforos Vretakos
(1912 - 1991)
Ocho poetas [griegos] del siglo XX. Selección y traducción de Ramón Irigoyen. Mondadori, 1989 [edición no bilingüe]
Κατέβηκα στο λιμάνι
κι είδα τα χρόνια μου
και τα καράβια να φεύγουν.
Ήτανε όμορφα η θάλασσα στολισμένη,
αλλά ήσουν μακριά.
Και παρακάλεσα το Θεό
να μ’ αφήσει να ξενυχτήσω,
κάτω από ένα Του αστέρι,
να σταματήσει για λίγο
στη θάλασσα τα καράβια,
να σταματήσει τα χρόνια μου,
γιατί ήσουν μακριά.
Νικηφόρος Βρεττάκος