Fotografía de Herr_Mueller - The Good Life #1
Mostrando entradas con la etiqueta Catulo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Catulo. Mostrar todas las entradas

11 de junio de 2026

Catulo - «Me prometes, mi vida, que este amor…» (CIX)

 

CIX

Me prometes, mi vida, que este amor
será eterno y feliz entre nosotros.
¡Grandes dioses, que no prometa en vano!
Y que lo que ahora dice sea sincero
y sea de corazón,
para que sea posible que perdure
este lazo perenne de nuestro amor sagrado
por toda nuestra vida.

Catulo


Cincuenta poemas (Catulo) Selección, versión y notas de Aníbal Núñez. Visor, 1984 [edición no bilingüe]


CIX

Iucundum, mea uita, mihi proponis amorem
hunc nostrum inter nos perpetuumque fore.
di magni, facite ut uere promittere possit
atque id sincere dicat et ex animo,
ut liceat nobis tota perducere uita
aeternum hoc sanctae foedus amicitiae.





16 de julio de 2025

Luis Martínez de Mingo - «Me odias…»

 

XV

                                Odi et amo, quare id faciam, fortasse requiris
                                 nescio, sed fieri sentio et excrucior.


                                                                 Catulo


Me odias
porque registro los bolsos
en busca de versos a tu amante.

MALDITA MANTIS
a medio devorar me arrinconaste
sin consumar el rito.

¿Acaso no sabías que el juego
es siempre bífido y mortal
y que no podemos dejar de querernos
aunque seamos el aguijón más próximo?

Estos veneros
por los que entregas el futuro
a los rumores de un paso de siluetas
me destina habitante único
de un pueblo abandonado,
entrepaños la mirada
en los raíles del nevero
que ya hace tiempo ahonda tu carroza.

Luis Martínez de Mingo

(Logroño, 1948)



Anacrónica y Fidel [1979-1981], Anthropos, 1985




2 de abril de 2022

Catulo - «Desgraciado Catulo, deja de hacer locuras...»

 

VIII. Miser Catulle, desinas ineptire,

Desgraciado Catulo, deja de hacer locuras
y lo que ves perdido dalo por perdido.
Fulgieron antes días luminosos
cuando acudías a donde ella dijese,
la muchacha querida por nosotros
como ninguna lo será.
Gozos sin cuento entonces eran
y lo que tú querías ella también quería.
Fulgieron, en verdad, días luminosos.
Ahora ella no quiere; tú -no seas
débil- tampoco quieras; y no sigas
a quien huye, ni tristemente vivas,
sino mantén tu ánimo, aguanta:
Adiós, muchacha, ya Catulo aguanta:
no te irá a buscar más ni irá a rogarte
contra tu voluntad.
¡Lo que vas a sufrir cuando nadie te ruegue!
Malvada ¡ay de ti! ¡La vida que te espera!
¿Quién se te va a acercar? ¿Quién te va a ver bonita?
¿A quién vas a amar tú? ¿De quién dirán que eres?
¿A quién vas a besar? ¿Morderás en qué labios?
Y tú, Catulo... aguanta.

Catulo


Cincuenta poemas (Catulo) Selección, versión y notas de Aníbal Núñez. Visor, 1984 [edición no bilingüe]


Miser Catulle, desinas ineptire,
et quod uides perisse perditum ducas.
fulsere quondam candidi tibi soles,
cum uentitabas quo puella ducebat
amata nobis quantum amabitur nulla.
ibi illa multa tum iocosa fiebant,
quae tu uolebas nec puella nolebat,
fulsere uere candidi tibi soles.
nunc iam illa non uult: tu quoque impotens noli,
nec quae fugit sectare, nec miser uiue,
sed obstinata mente perfer, obdura.
uale puella, iam Catullus obdurat,
nec te requiret nec rogabit inuitam.
at tu dolebis, cum rogaberis nulla.
scelesta, uae te, quae tibi manet uita?
quis nunc te adibit? cui uideberis bella?
quem nunc amabis? cuius esse diceris?
quem basiabis? cui labella mordebis?
at tu, Catulle, destinatus obdura.