Fotografía de Herr_Mueller - The Good Life #1
Mostrando entradas con la etiqueta Epitafios. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Epitafios. Mostrar todas las entradas

8 de abril de 2026

Poesía epigráfica latina (II)

 

Ex nihilo in nihilum

Nihil sumís et fuimus mortales. Réspice, lector,
in nihil ab nichilo Quim cito recidimus.



De la nada a la nada

Nacido hace dieciocho años, he vivido tan bien como he podido, querido por mi padre y por todos mis amigos. Te animo a bromear y a divertirte; aquí la severidad es extrema.


* * * * * * * *


Florus bigarius

Floráis ego hic iaceo quondam bigarius infans,.
qui cito dum cupio currus, cito decidi ad umbras.



El auriga Floro 


Yo, Floro, yazco aquí, en otro tiempo niño auriga, que, al desear pronto conducir el carro, pronto caí en las sombras.


* * * * * * * *


Tempus fugit 46

Quid sumas aut loquimur; uita est quid deniq[ue nostra?
Vel modo nobiscum dixit homo, nunc homo no[n est.
Stat lapis et nomen tantum, vestigia nulla.
Quid quasi iam uita est? Non est quod quarere cu[res.



Preguntas

¿Por qué existimos? ¿Por qué hablamos? ¿Qué es, en definitiva, nuestra vida? Hasta hace poco ha vivido con nosotros un hombre, ahora ese hombre no existe. Se levanta una piedra y un nombre, nada más, ningún otro vestigio. ¿Qué es ya, por así decirlo, la vida? No tiene sentido que te esfuerces por saberlo.

* * * * * * * *


Absentia dolet

Mater monumentum fecit maerens filio,
ex quo nihil unquam doluit ni se cum is non fuit.


El dolor de la ausencia


Una madre, abatida, hizo este monumento para su hijo, de quien nunca nada la afligió excepto cuando él dejó de ser.


* * * * * * * *


Siste, uiator

Heus tu, uiator lasse qu[i] me praetereis,
cum diu ambulareis, tamen hoy ueniundum est tibi.


Imprecación al caminante


Eh, tú, caminante cansado, que me pasas de largo. Por mucho que camines, también esto a ti ha de llegar.


Perennia  Poesía epigráfica latina, de Mònica Miró Vinaixa. [edición bilingüe] Godall Ediciones, 2016.



V. más en Poesía epigráfica latina




23 de marzo de 2026

Jesús Hilario Tundidor - Epitafio en primavera

 

EPITAFIO EN PRIMAVERA

EL corazón sabía…
Lo sabe. Lo está viendo.
Mínima
y breve era su voz.
Toda su alegre vida
se deslizaba, dulce
y honda; el corazón
lo sabía.

Como en abril la rosa
se abre, se desgañita
en pétalos al cielo,
ella era igual. Se le veía
el alma, fresca como
los guijos en el río
y cantarina.
El corazón lo sabe.

Fue una muerte sencilla.
Acaso pidió el sol
de primavera. Iba
siempre de mayo. A nadie
se le olvida
el mar bajo sus ojos
y la esperanza aquella sin medida.

Ella
vivía 
dieciséis años. Hoy
está la tierra encinta.
Es primavera, huele
toda la tierra a su limpia alegría

Jesús Hilario Tundidor


Junto a mi silencio. Premio Adonais 1962. Ediciones Rialp, 1963


1 de noviembre de 2025

El epitafio de Rilke

 

Rosa, oh contradicción pura, alegría
de no ser sueño de nadie bajo tantos
párpados.

Rainer Maria Rilke

 

Rose, oh reiner Widerspruch, Lust,
Niemandes Schlaf zu sein unter soviel
Lidern

 



26 de octubre de 2025

Epitafio de Nikos Kazantzakis


(*)


Δεν ελπίζω τίποτα
Δε φοβούμαι τίποτα
Είμαι λέφτερος


(No espero nada / No temo nada / Soy libre)


Nikos Kazantzakis (18.02.1883 - 26.10.1957) falleció en Friburgo y fue enterrado sobre una de las murallas que rodean Heraklion, la capital de Creta, ya que la Iglesia ortodoxa no permitió que fuera enterrado en un cementerio. 


26 de junio de 2025

Aníbal Núñez - Epitafio para la foto del baile

 

EPITAFIO PARA LA FOTO DEL BAILE

Un fotógrafo fue quien cogió, al vuelo
de los pasos del rock, como un espía
de convenios de amor, la simetría
reciente de tú y yo: baile en un cielo.

Ya frente a la inminencia del pañuelo
del adiós prometimos: sólo había
que esperar que picase en el anzuelo
la hora de recobrar la compañía.

Mas todo se ha quedado en el tintero:
nuestro común proyecto de alegría
y el concertado rumbo compañero.

Hoy yace nuestra fiel fotografía
en un cajón -yo fui el sepulturero-:
6 x 9 de muerte de aquel día.

                              Mayo, 1963


Aníbal Núñez




15 de mayo de 2025

Bertolt Brecht - Epitafio

 

EPITAFIO

Escapé de los tigres
Alimenté a las chinches
comido vivo fui
por las mediocridades.

Bertolt Brecht



EPITAPH 

Den Tigern ertrann ich
Die Wanzen nährte ich
Aufgefressen wurde ich
Von den Mittelmäßigkeiten





Más de cien poemas. Traducción de Vicente Forés, Jesús Munárriz y Jenaro Talens, Hiperión, 4ª ed. 2008; 1ª ed. 1998. Edición bilingüe



25 de marzo de 2025

Arturo Soria y Espinosa

 

Dejó Arturo unos cuadernos llenos de las frases y aforismos con que nos deleitaba a los amigos. Se los edité póstumamente en la colección Minucia, donde publicaba breves grandes textos. «Servil: ser vil», decía en uno de sus epigramas. En otro su epitafio: «Aquí yace uno que ni mandó a necios ni obedeció a pícaros.»


Leído en De donde viene el viento  Textos inéditos reunidos, de Manuel Arroyo-Stephens, Acantilado, 2024

* * * * * * * * * *


Más sobre Arturo Soria y Espinosa (1907 - 1980) 

memoria chilena / Biblioteca Nacional de Chile

«PENSAMIENTOS DE ARTURO SORIA (EXTRAÍDO DEL BLOG ELECTRÓNICO "EL ADELANTADO DE INDIANA". 2019)» en La página de Andrés Morales  (27-2-2019)



Otro aforismo de Arturo Soria



30 de octubre de 2024

El epitafio de Tasos Livaditis

 


Κάποτε θα ξανάρθω.
Είμαι ο μόνος υληρονόμος
κι η κατοικία μου
είναι παντού όπου κοίτω. 


Tasos Leivaditis' grave (First Cemetery of Athens). The headstone reads: "Someday I will return. I am the only heir. And my dwelling lies wherever I look." (from poem entitled "Prologue to Eternity" in The Blind Man with the Lamp) (Fuente)

Τάσος Λειβαδίτης, 20-4-1922 / 30-10-1988


(Fotografía: By TheBlindMan - Own work, CC BY-SA 4.0)


8 de agosto de 2024

Edmund Spenser en el epitafio de Joseph Conrad

 

Sleepe after toyle, port after stormie seas,
Ease after warre, death after life does greatly please.

Spenser, The Fairie Quenne (1590) 




Versión de Francisco Torres Oliver en el epílogo de Jules Cashford “Joseph Conrad: homo duplex”, en la edición de El copartícipe secreto [The Secret Sharer], Atalanta, 2005:


El sueño tras el trabajo, el puerto tras la tormenta,
la paz tras la guerra, la muerte tras la vida, son especialmente gratos.



8 de julio de 2024

Simónides - Epitafio de un comerciante muerto en el extranjero

 

EPITAFIO DE UN COMERCIANTE
MUERTO EN EL EXTRANJERO


Yo, Proteo de Creta, rico comerciante,
vine aquí de negocios;
                                        no a esto.

Simónides



Versión de Víctor Botas en su libro Segunda mano (1982)


Simónides de Ceos (griego antiguo: Σιμωνίδης ὁ Κεῖος; griego moderno: Σιμωνίδης ο Κείος. Yulis, isla de Ceos, ca. 556 a. C. - Siracusa, ca. 468 a. C.)

2 de mayo de 2024

Alexandre O'Neill y su epitafio escrito con 30 años

 

Este es el epitafio que escribió el poeta portugués Alexandre O'Neill (1924 - 1986) a sus 30 años, según confiesa en su última entrevista, con la periodista Clara Ferreira Alves)

-Humor negro: diga um epitáfio que gostasse para si mesmo. Não me diga que nunca fez nenhum, preparado para aquele momento bem português em que morre um artista e lhe caem em cima os vampiros da homenagens, dos amigos, dos depoimentos, das desculpabilizações, dos discursos e dos engrandecimentos. A gloriola – a palavra é sua –, em Portugal é muito póstuma.

-Não gostava nada que me caíssem em cima, nem que dissessem nada sobre mim. Epitáfio… eu até tinha um:

Aqui jaz Alexandre O’Neill
Um Homem que dormiu
muito pouco
Bem merecia isto

Fiz este epitáfio aos 30 anos.



La entrevista puede leerse aquí.  


Fotografia de Alexandre O'Neill por Fernando Lemos (Acervo Instituto Moreira Salles) - A lavagem-cerebral (1949)



26 de agosto de 2023

Italo Calvino - Epitafio de Cosimo Piovasco di Rondò

 

Cosimo Piovasco di Rondò – Visse sugli alberi – Amò sempre la terra – Salì in cielo


Cosimo Piovasco di Rondó – Vivió en los árboles – Amó siempre la tierra – Subió al cielo





12 de agosto de 2023

Yorgos Seferis - Epitafio

 

EPITAFIO

Los tizones en la bruma
eran rosas enraizadas en tu corazón
y la ceniza cubría tu rostro
cada mañana.

Deshojando sombras de cipreses
un verano te marchaste.

Yorgos Seferis


Cuaderno de ejercicios [Τετράδιο γυμνασμάτων] - Mythistórima. Poesía completa (Yorgos Seferis) Traducción, prólogo y notas de Selma Ancira y Francisco Segovia. Edición bilingüe, Galaxia Gutenberg, 2012



Επιτύμβιο

Τα κάρβουνα μες στην ομίχλη
ήτανε ρόδα ριζωμένα στην καρδιά σου
κι η στάχτη σκέπαζε το πρόσωπό σου
κάθε πρωί.

Μαδώντας ίσκιους από κυπαρίσσια
έφυγες τ’ άλλο καλοκαίρι.

Γιώργος Σεφέρης



21 de mayo de 2022

Un epitafio de Simónides de Ceos

 

Simónides de Ceos, el más prolífico y valorado creador de epitafios de la Antigüedad. (...) Uno suyo muy conocido dice "Todos somos deudas contraídas con la muerte."

Marta Rebón, El País, 1-11-2020




19 de mayo de 2022

Un epitafio latino

 

De cuanto era mío, queda esto.

(Trímetro yámbico. Sepultura romana, s. II)



Leído en la última entrada del blog Parece que vuelvo tarde (27-12-2015), de Amando García Nuño.



1 de noviembre de 2021

Ramón Andrés - «La más antigua melodía de cuantas conocemos está labrada en una estela funeraria griega...»

 

La más antigua melodía de cuantas conocemos está labrada en una estela funeraria griega, a modo de pequeña columna, en modo frigio. Es un epitafio que Sicilo, o Seikílos, dedicó a su mujer. En él se lee: «Mientras vivas, brilla, nada te apesadumbre; la vida es breve y el tiempo pide un tributo». Ese brilla todavía deslumbra, rebate toda la tragedia griega y, de paso, nuestro destino.

*


Los vaivenes hicieron que en siglo XIX el epitafio de Sicilo fuera a hacer en manos de una campesina que lo usaba de macetero; la lápida de Guillaume Dufay, que murió en 1474, servía para tapar un pozo, también en el XIX. La de Kant fue destruida en 1945 por las bombas rusas que cayeron sobre Königsberg. No hay que dejar rastro, como Tolstói. Nadie, una vez muertos, debe saber dónde estamos, nadie nos prolongue en su pensamiento. Estar a salvo de todo duelo; seguir aquello de Propercio: ne mea contempto lapis indicet ossa sepulcro (III, 1). Que no indique una piedra mis huesos en perdida tumba.

Ramón Andrés


Poesía reunida. Aforismos. Edición de Andreu Jaume. Lumen, 2016. 




Fotografía de Carlotta B



León Felipe - Epitafio

 

EPITAFIO

Aprende a escribir para redactar bien tu epitafio.
No escribas otra vez en los mármoles fríos
de los panteones insolentes
grotescas elegías funerarias.
Ni un nombre ni una fecha.
"Aquí yace..." ¡¡Basta!! Señor Arcipreste. ¡Yo sé muy bien
quién yace aquí!
(Se ha caído la lámpara...
y hubo estrellas que ya no se pueden registrar.)
¡Aquí yace la Luz! (como el aceite frío y derramado).
Y... ¿en qué piedra, en qué cruz, en qué Historia
vais a escribir ahora este epitafio, Señor Arcipreste?
¡Oh, pobre Viento enamorado de la Arcilla!
Ahí solo, solitario otra vez,
sin albergue y sin cueva, mordiéndose la cola,
aullando y dando vueltas y vueltas, eternamente ciego,
en la noria vacía de la nada.

León Felipe




El epitafio de Yeats

 


En su libro de viajes Suite italiana, Jorge Reverte cita el epitafio de W.B. Yeats: Echa una fría ojeada sobre la vida, sobre la muerte. ¡Pasa de largo, jinete! 


Fotografía de Anne McGinley



(Retrato de Yeats: This photo was taken when poet William Butler Yeats was 58.)



Poesía epigráfica latina

 

Romanus iuuenis

Decem et octu annorum natur dixi ut potui bene,
gratus parenti acque amici omnibus.
Ioceris, ludas horro: hic summa est seueritas.



Un joven de Roma

Nacido hace dieciocho años, he vivido tan bien como he podido, querido por mi padre y por todos mis amigos. Te animo a bromear y a divertirte; aquí la severidad es extrema.


* * * * * * * *


Quod nemo mihi eripere potest

Dum iixi, uixi quomodo conduct ingenue.
Quod comedi et bibi, tantum meu est.


Lo que nadie me puede quitar


Mientras he vivido, he vivido como corresponde a un hombre libre. Lo que he comido y bebido, solo eso es mío.


* * * * * * * *


Quaestiones

Quid sumas aut loquimur; uita est quid deniq[ue nostra?
Vel modo nobiscum dixit homo, nunc homo no[n est.
Stat lapis et nomen tantum, vestigia nulla.
Quid quasi iam uita est? Non est quod quarere cu[res.



Preguntas

¿Por qué existimos? ¿Por qué hablamos? ¿Qué es, en definitiva, nuestra vida? Hasta hace poco ha vivido con nosotros un hombre, ahora ese hombre no existe. Se levanta una piedra y un nombre, nada más, ningún otro vestigio. ¿Qué es ya, por así decirlo, la vida? No tiene sentido que te esfuerces por saberlo.


Perennia  Poesía epigráfica latina (Mònica Miró Vinaixa). [edición bilingüe] Godall Ediciones, 2016.