Una fiera es el tiempo.
Lo metemos en una jaula
y lo domamos.
Después, en casa,
corre, juega y se duerme.
De repente, un día, recuerda
su vida en libertad
y nos come.
Yannis Kondós
Αγρίμι που είναι ο καιρός.
Τον βάζουμε σε κλουβί
και τον εξημερώνουμε.
Μετά, μέσα στο σπίτι:
τρέχει, παίζει και κοιμάται.
Ξαφνικά, μια μέρα, θυμάται
την ελεύθερη ζωή του
και μας τρώει.
Γιάννης Κοντός
(Traducción de PLC)
EL MITO DE ARIADNA
Miles de minotauros hambrientos
pasaron ante nosotros con fuego
buscando un laberinto para descansar.
(En cuanto a Ariadna, duerme
junto al teléfono y espera.)
Yannis Kondós
Ο ΜΙΤΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΑΔΝΗΣ
Χιλιάδες πεινασμένοι μινώταυροι
περάσανε μπροστά μας με φωτιές
γυρεύοντας έναν λαβύρινθο να ξαποστάσουν.
(Όσο για την Αριάδνη κοιμάται
πλάι στο τηλέφωνο και περιμένει.)
Γιάννης Κοντός
(Texto griego en Ποιητικός Πυρήνας)
(Traducción de PLC)
LA ESCUELA ROJA
Aquel septiembre,
la clase olía a pintura,
olía a animal sacrificado.
Las carteras, los zapatos,
los bostezos de los niños
olían otra vez a matadero
Nada olía a música
como les habían prometido.
Yannis Kondós
ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
Εκείνο τον Σεπτέμβρη,
η τάξη μύριζε λαδομπογιά,
μύριζε σφαγμένο ζώο.
Οι τσάντες, τα παπούτσια,
τα χασμουρητά των παιδιών
μύριζαν πάλι σφαγή.
Τίποτα δεν μύριζε μουσική
όπως τους είχαν υποσχεθεί.
Γιάννης Κοντός
(Traducción de PLC)
PELIGRO EN LA CIUDAD
Esta noche no se escriben poemas.
El loco se escapó con un arma
y dispara a la carne.
Todo lo señala – pero
nadie lo ve.
Corro – corremos.
Tropiezo conmigo mismo.
El poeta finge ser
árbol frutal para
evitar al leñador.
Yannis Kondós
(Fuente de la traducción: ómnibus n. 50)
ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ
Απόψε δεν γράφονται ποιήματα.
Ο τρελός ξέφυγε μ’ ένα όπλο
και ρίχνει στο ψαχνό.
Όλα τον δείχνουν – αλλά
κανείς δεν βλέπει.
Τρέχω – τρέχουμε.
Σκοντάφτω στον εαυτό μου.
Ο ποιητής παριστάνει
το οπωροφόρο δέντρο για να
γλιτώσει τον ξυλοκόπο.
Γιάννης Κοντός
CUIDADO CON LA NOSTALGIA, OS MATARÁ
Penetra la piel y la sangre
como un piojo. Tiene los mismos síntomas.
Comezón, infecciones, extensa destrucción
de los tejidos, que la mayoría de las veces llega
hasta el hueso. El enfermo cae en una
gran tristeza. Mira las espaldas de la gente
y cree que el rostro que pasa
es el suyo, fugaz, perdido.
Se sienta en un silla con las manos
en las rodillas, en descomposición avanzada
–él no se da cuenta de nada–
y trata de rellenar el vacío
con esos pensamientos-medusa. Atención,
no es el pasado, la diferencia es sustancial.
Lo hipnotiza una astuta música de instrumentos de viento
y habla y monologa con cabelleras,
labios, orejas y manos
o cuerpos completos de mujeres
que salen de las paredes
o emergen de pronto
del piso y los distintos muebles de la casa.
Si continúa así, acabará
periódico con noticias viejas
tirado en la calle.
Yannis Kondós
(1943 - 2015)
Versión de Francisco Torres Córdova en Periódico La Jornada (littura22.wordpress.com)
Προσέχτε τη νοσταλγία, θα σας σκοτώσει
Εισέρχεται στο δέρμα και στο αίμα
όπως η ψείρα. Έχει τα ίδια συμπτώματα.
Φαγούρα, μολύνσεις, εκτεταμένη καταστροφή
των ιστών, που τις περισσότερες φορές φτάνει
μέχρι το κόκαλο. Ο ασθενής πέφτει σε μεγάλη
λύπη. Κοιτάζει τις πλάτες των ανθρώπων
και πιστεύει ότι το περαστικό πρόσωπο
είναι το δικό του, το φευγάτο, το χαμένο.
Κάθεται σε καρέκλα με τα χέρια
στα γόνατα, σε προχωρημένη σήψη
–ο ίδιος δεν αντιλαμβάνεται τίποτα–
και προσπαθεί να μπαζώσει το κενό
με αυτές τις σκέψεις μέδουσες. Προσέχτε,
δεν είναι παρελθόν, υπάρχει ουσιαστική διαφορά.
τον υπνωτίζει ύπουλη μουσική πνευστών
και συνομιλεί και μονολογεί με μαλλιά,
χείλη, αυτιά και χέρια
ή ολόκληρα σώματα γυναικών
που βγαίνουν από τοίχους
ή αναδύονται απότομα
από το πάτωμα και τα διάφορα έπιπλα του σπιτιού.
Αν συνεχίσει έτσι, θα καταλήξει
πεταμένη εφημερίδα μα παλιές ειδήσεις
στο δρόμο.
Γιάννης Κοντός
[Στο γύρισμα της μέρας, σελ. 34 | 1992]
(To Koskino)