Fotografía de Herr_Mueller - The Good Life #1
Mostrando entradas con la etiqueta Escuchar poesía en la lengua original. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Escuchar poesía en la lengua original. Mostrar todas las entradas

26 de junio de 2026

Blanca Varela - Dama de blanco

 

DAMA DE BLANCO 

el poema es mi cuerpo
esto la poesía
la carne fatigada
el sueño el sol
atravesando desiertos
los extremos del alma se tocan
y te recuerdo Dickinson
precioso suave fantasma
errando tiempo y distancia
en la boca del otro habitas
caes al aire eres el aire
que golpea con invisible sal
mi frente
los extremos del alma se tocan
se cierran se oye girar la tierra
ese ruido sin luz
arena ciega golpeándonos
así será ojos que fueron boca
que decía manos que se abren
y se cierran vacías
distante en tu ventana
ves al viento pasar
te ves pasar el rostro en llamas
póstuma estrella de verano
y caes hecha pájaro
hecha nieve en la fuente
en la tierra en el olvido
y vuelves con falso nombre de mujer
con tu ropa de invierno
con tu blanca ropa de
invierno
enlutado

Blanca Varela






31 de octubre de 2025

Carlos Drummond de Andrade - «Infância»



INFÂNCIA

Meu pai montava a cavalo, ia para o campo.
Minha mãe ficava sentada cosendo.
Meu irmão pequeno dormia.
Eu sozinho menino entre mangueiras
lia a história de Robinson Crusoé,
comprida história que não acaba mais.

No meio-dia branco de luz uma voz que aprendeu
a ninar nos longes da senzala – e nunca se esqueceu
chamava para o café.
Café preto que nem a preta velha
cafe gostoso
café bom.

Minha mãe ficava sentada cosendo
olhando para mim:
– Psiu... Não acorde o menino.
Para o berço onde pousou um mosquito.
E dava um suspiro... que fundo!

Lá longe meu pai campeava
no mato sem fim da fazenda.

E eu não sabia que minha história
era mais bonita que a de Robinson Crusoé.


Carlos Drummond de Andrade





O próprio Drummond diz o seu poema 

31 de mayo de 2025

Bertolt Brecht - El regreso

 

El regreso

Mi ciudad natal, ¿cómo la encuentro?
Después de los enjambres de bombarderos
vuelvo a casa.
¿Dónde está? Donde están
las montañas enormes de humo.
Aquélla en medio del incendio,
ésa es.

Mi ciudad natal, ¿cómo me recibe?
Delante de mí van los bombarderos. Enjambres mortales
anuncian mi regreso. El ardor del incendio
precede al hijo.

Bertolt Brecht


Más de cien poemas. Traducción de Vicente Forés, Jesús Munárriz y Jenaro Talens, Hiperión, 4ª ed. 2008; 1ª ed. 1998. Edición bilingüe


Die Rückkehr

Die Vaterstadt, wie find ich sie doch?
Folgend den Bomberschwärmen
Komm ich nach Haus.
Wo denn liegt sie? Wo die ungeheueren
Gebirge von Rauch stehn.
Das in den Feuern dort
Ist sie.
Die Vaterstadt, wie empfängt sie mich wohl?
Vor mir kommen die Bomber. Tödliche Schwärme
Melden euch meine Rückkehr. Feuersbrünste
Gehen dem Sohn voraus.


1943




21 de mayo de 2025

Titos Patrikios - Te encuentra la poesía (IX)

 

TE ENCUENTRA LA POESÍA 

IX

Allí donde cavilas quién eres y qué hiciste
cuánto te abriste a los otros para que te aceptaran
cuánto ostentaste ante el público para agradarle
cómo te cerraste tanto para protegerte
en qué fuiste responsable por aquellos que te rechazaron
durante cuánto lo dilataste también tú al rechazarlos
cuándo diste una mano a alguien que lo necesitaba
cuándo abandonaste al hombre que tenía necesidad de ti
cuánto reaccionaste al ver enriquecerse
a aquellos que decían luchar por los pobres
cuando escuchabas declamar a favor de las víctimas
a aquellos que cometían injusticias teniendo siempre razón
cuánto fortaleciste a aquellos a los que te ofreciste para que te tiranicen TE ENCUENTRA
cuánto ayudaste con tus obras a derrocarlos
hasta cuándo aceptabas verdades monolíticas absolutamente
cuánto te opusiste a tu fe inquebrantable de cada momento
durante cuánto actuabas como creyente mientras ya no creías
cuánto te entregaste a tus impulsos, cuánto los domesticaste
cuánto avanzó tu conocimiento, cuánto se puso a prueba
hasta que logró convertirse en acto, dónde se malogró
cuánto tardaste o cuánto te apresuraste por una decisión crucial
Allí arriba te encuentra la poesía.

Titos Patrikios


El gran poeta griego Titos Patrikios cumple hoy noventa y siete años.

Traducción: Miguel Ángel Chiovetta (Su canal)


ΣΕ ΒΡΙΣΚΕΙ Η ΠΟΙΗΣΗ

IX

Εκεί που συλλογίζεσαι ποιος είσαι και τι έκανες
πόσο ανοίχτηκες στους άλλους για να σε δεχτούν
πόσο επιδείχτηκες στο κοινό για να του αρέσεις
πως κλείστηκες τόσο πολύ για να προστατευτείς
σε τι έφταιξες σ’ εκείνους που σε απέρριψαν
για πόσο το ανέβαλλες κι εσύ να τους απορρίψεις
πότε έδωσες ένα στήριγμα σε κάποιον που το χρειαζόταν
πότε εγκατέλειψες τον άνθρωπο που σε είχε ανάγκη
πόσο αντέδρασες όταν έβλεπες να πλουτίζουν
αυτοί που έλεγαν ότι μάχονται για τους φτωχούς
όταν άκουγες να δημηγορούν υπέρ των αδικημένων
εκείνοι που αδικούσαν έχοντας πάντα δίκιο
πόσο ενίσχυσες αυτούς που τους προσφέρθηκες να σε δυναστεύουν
πόσο με τη δράση σου βοήθησες να ανατραπούν
ως πότε απόλυτα δεχόσουν τις μονολιθικές αλήθειες
πόσο αντιπάλεψες την κάθε φορά ακράδαντή σου πίστη
για πόσο φερόσουν σαν πιστός ενώ πια δεν πίστευες
πόσο αφέθηκες στεις παρορμήσεις σου, πόσο τις δάμασες
πόσο προχώρησε η γνώση σου, πόσο δοκιμάστηκε
ως που κατόρθωσε να φτάσει η πράξη σου, πού στόμωσε
πόσο άργησες ή πόσο βιάστηκες για μια κρίσιμη απόφαση…
Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

Τίτος Πατρίκιος






18 de mayo de 2025

Jacques Prevert, con poema, y un retrato de Doisneau


 

Jacques Prevert (1900 - 1977), retratado por Robert Doisneau en 1955



EL TIEMPO PERDIDO

Ante la puerta de la fábrica
el obrero se para de repente
el buen tiempo le ha tirado
de la chaqueta
y cuando se vuelve
y mira al sol
bien rojo bien redondo
sonriendo en su cielo de plomo
que le guiña el ojo
familiarmente
Di camarada Sol
¿no te parece
una estupidez
regalarle al patrón
una mañana como ésta?”

Jacques Prévert


Palabras. Traducción de Federico Gorbea. Lumen, 2012, 3ª edición


LE TEMPS PERDU

Devant la porte de l'usine
le travailleur soudain s'arrête
le beau temps l'a tiré par la veste
et comme il se retourne
et regarde le soleil
tout rouge tout rond
souriant dans son ciel de plomb
il cligne de l'œil
familièrement
Dis donc camarade Soleil
tu ne trouves pas
que c'est plutôt con
de donner une journée pareille
à un patron?








6 de abril de 2025

Carlos Drummond de Andrade - «Necrológio dos desiludidos do amor»




Participação da atriz Fernanda Torres no vídeo do Instituto Moreira Salles em homenagem a Carlos Drummond de Andrade.



NECROLÓGIO DOS DESILUDIDOS DO AMOR

Os desiludidos do amor
estão desfechando tiros no peito.
Do meu quarto ouço a fuzilaria.
As amadas torcem-se de gozo.
Oh quanta matéria para os jornais.

Desiludidos mas fotografados,
escreveram cartas explicativas,
tomaram todas as providências
para o remorso das amadas.

Pum pum pum adeus, enjoada.
Eu vou, tu ficas, mas nos veremos
seja no claro céu ou turvo inferno.

Os médicos estão fazendo a autópsia
dos desiludidos que se mataram.
Que grandes corações eles possuíam.
Vísceras imensas, tripas sentimentais
e um estômago cheio de poesia...

Agora vamos para o cemitério
levar os corpos dos desiludidos
encaixotados competentemente
(paixões de primeira e de segunda classe).

Os desiludidos seguem iludidos,
sem coração, sem tripas, sem amor.
Única fortuna, os seus dentes de ouro
não servirão de lastro financeiro
e cobertos de terra perderão o brilho
enquanto as amadas dançarão um samba
bravo, violento, sobre a tumba deles.



Carlos Drummond de Andrade




Brejo das almas, Belo Horizonte, 1934.



3 de febrero de 2025

Jorge de Sena - «Uma pequenina luz»

 

UMA PEQUENINA LUZ

Uma pequenina luz bruxuleante
não na distância brilhando no extremo da estrada
aqui no meio de nós e a multidão em volta
une toute petite lumière
just a little light
una picolla... em todas as línguas do mundo
uma pequena luz bruxuleante
brilhando incerta mas brilhando
aqui no meio de nós
entre o bafo quente da multidão
a ventania dos cerros e a brisa dos mares
e o sopro azedo dos que a não vêem
só a adivinham e raivosamente assopram.
Uma pequena luz
que vacila exacta
que bruxuleia firme
que não ilumina apenas brilha.
Chamaram-lhe voz ouviram-na e é muda.
Muda como a exactidão como a firmeza
como a justiça.
Brilhando indeflectível.
Silenciosa não crepita
não consome não custa dinheiro.
Não é ela que custa dinheiro.
Não aquece também os que de frio se juntam.
Não ilumina também os rostos que se curvam.
Apenas brilha bruxuleia ondeia
indefectível próxima dourada.
Tudo é incerto ou falso ou violento: brilha.
Tudo é terror vaidade orgulho teimosia: brilha.
Tudo é pensamento realidade sensação saber: brilha.
Tudo é treva ou claridade contra a mesma treva: brilha.
Desde sempre ou desde nunca para sempre ou não:
brilha.
Uma pequenina luz bruxuleante e muda
como a exactidão como a firmeza
como a justiça.
Apenas como elas.
Mas brilha.
Não na distância. Aqui
no meio de nós.
Brilha.


Jorge de Sena

Fidelidade (1959)


Dito por Tânia Pinto


9 de enero de 2025

Andreas Embirikos - Uvas invernales

 

UVAS INVERNALES

Le robaron sus juegos y su amante. Bajó entonces la cabeza como si fuera a morir. Pero sus trece destinos y sus catorce años frustraron el fugaz desastre. Nadie dijo nada. Nadie corrió a defenderla de los tiburones transoceánicos que ya le habían echado el ojo como le echa el ojo la mosca a un diamante o un país encantado. Y así fue olvidada cruelmente esta historia como pasa siempre que el guardabosque olvida su rayo en el bosque

Andreas Embirikos



Poesía griega moderna (Horacio Castillo) Selección, traducción directa del griego, prólogo y notas, por el autor. Instituto Griego de Cultura, Buenos Aires, 1997  [no bilingüe]



Χειμερινά σταφύλια

Tης πήραν τα παιγνίδια και τον εραστή της. Έσκυψε λοιπόν το κεφάλι και παρ’ ολίγον να πεθάνη. Mα τα δεκατρία ριζικά της σαν τα δεκατέσσερά της χρόνια εσπάθισαν την φευγαλέα συμφορά. Kανείς δεν μίλησε. Kανείς δεν έτρεξε να την προστατεύση κατά των υπερποντίων καρχαριών που την είχαν ήδη ματιάξει όπως ματιάζει η μυίγα ένα διαμάντι μια χώρα μαγεμένη. K’ έτσι ξεχάστηκε ανηλεώς αυτή η ιστορία όπως συμβαίνει κάθε φορά που ξεχνιέται από τον δασοφύλακα το αστροπελέκι του στο δάσος.

Ανδρέας Εμπειρίκος







20 de octubre de 2021

Bertolt Brecht - Contra el engaño


CONTRA EL ENGAÑO



No os dejéis seducir:

no hay ningún retorno.

El día está a las puertas;

ya se siente el viento nocturno:

no habrá ningún mañana.



¡No os dejéis estafar!

La vida es poca.

¡Bebedla a grandes tragos

porque no os parecerá bastante

cuando hayáis de dejarla!



¡No os dejéis consolar!

¡No tenéis mucho tiempo!

¡La pudrición, para los redentores!

La vida es lo más grande:

de nada más disponemos.



¡No os dejéis engañar!

¡Al tajo y agotáos!

¿Qué podéis temer ya?

Morís como los demás animales

y no hay nada después.

Bertolt Brecht


100 poemas (Bertolt Brecht) Versión de Vicente Forés, Jesús Munárriz y Jenaro Talens, Hiperión, 4ª ed. 2008; 1ª ed. 1998.



Gegen Verfürung

Laßt Euch nicht verführen! 

Es gibt keine Wiederkehr. 

Der Tag steht in den Türen, 

ihr könnt schon Nachtwind spüren: 

Es kommt kein Morgen mehr. 



Laßt Euch nicht betrügen! 

Das Leben wenig ist. 

Schlürft es in vollen Zügen! 

Es wird Euch nicht genügen, 

wenn Ihr es lassen müßt! 



Laßt Euch nicht vertrösten! 

Ihr habt nicht zu viel Zeit! 

Laßt Moder den Erlösten! 

Das Leben ist am größten: 

Es steht nicht mehr bereit. 



Laßt Euch nicht verführen 

Zu Fron und Ausgezehr! 

Was kann Euch Angst noch rühren? 

Ihr sterbt mit allen Tieren 

und es kommt nichts nachher.