Dos versos de Katerina Gogou

 

Μου λείπουν άνθρωποι που παρόλο που μου λείπουν,
δεν θα τους ήθελα ξανά στη ζωή μου...

Κατερίνα Γώγου


Extraño a personas que, aunque las extraño,
no quisiera volver a verlas en mi vida.


(Versión de PLC)

Katerina Gogu - Mis amigos son pájaros negros...

 

Mis amigos son pájaros negros
que se mecen en las azoteas de casas a punto de derrumbarse:
Exarjia, Patisia, Mataxurguío, Mets.
Hacen lo que deben.
Vendedores a domicilio de recetarios y enciclopedias,
hacen calles y unen desiertos.
Intérpretes del cabaret de la calle Zenón,
profesionales revolucionarios,
en el pasado los acorralaban hasta corregirlos.
Ahora toman pastillas
y alcohol para dormir
pero tienen sueños y no duermen.
Mis amigos son tensas alambradas
en las azoteas de casas antiguas:
Exarjia, Victoria, Kukaki, Gizi.
En ellas ustedes han puesto millones de pinzas de hierro,
sus culpabilidades, decisiones de asambleas,
vestidos prestados,
señales de punta de cigarrillo, extrañas migrañas,
silencios amenazantes, vaginitis.
Se enamoran de homosexuales,
monedas que corren, retraso
el teléfono el teléfono el teléfono,
cristales rotos, la ambulancia, nadie.
Hacen lo que se debe.
Mis amigos viajan continuamente
porque no les dejaron ni un sitio.
Todos mis amigos pintan con color negro
porque el rojo se lo destrozaron ustedes,
escriben en lengua codificada
porque la de ustedes solo sirve para halagar.
Mis amigos son pájaros negros y alambradas
en sus manos. En su garganta.
Mis amigos.

Katerina Gogu


(Traducción de Virginia López Recio)



Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
πού κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μέτς.
Κάνουν ότι λάχει.
Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν ερήμους
διερμηνείς σε καμπαρέ τής Ζήνωνος
επαγγελματίες επαναστάτες
παλιά τούς στρίμωξαν και τά κατέβασαν
τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δέν κοιμούνται.
‘Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια Βικτώρια Κουκάκι Γκύζη.
πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια
μανταλάκια
τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια
σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες
απειλητικές σιωπές κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες καθυστέρηση
το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.
Κάνουν ό,τι λάχει.
Ολο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τούς αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή.
“Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
γιατί τούς ρημάξατε το κόκκινο
γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
γιατί ή δική σας μόνο για γλείψιμο κάνει.
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.
Οι φίλοι μου.

Κατερίνα Γώγου

Katerina Gogou - «Nuestra vida son puñaladas…»

 

Nuestra vida son puñaladas
en sucios callejones sin salida
dientes podridos descoloridos slogans
un grave bestiario
olores de meadas y antisépticos
y esperma podrido. Carteles destrozados.
Arriba-abajo. Arriba-abajo, la calle Patisíon.

Nuestra vida es la Patisíon.
El Dixán que no contamina el mar
y el cantante Mitropanos entró en nuestra vida
y a él también nos lo tragó la Cisterna
como a las tías de culo alto.

Nosotros aquí.
Ansiosos viajamos durante toda la vida
por el mismo recorrido.
Humillación-soledad-desesperación. Y al contrario.
Vale. No lloramos. Hemos crecido.

Sólo cuando llueve
chupamos a escondidas nuestro dedo. Y fumamos.

Nuestra vida son
inútiles resollos
en huelgas concertadas con chivatos y coches de policía.
Por eso te digo.
La próxima vez que nos disparen
que no salgamos corriendo. Vamos a alinearnos.

No vendamos barato nuestro pellejo.
No. Llueve. Dame un cigarro.

Katerina Gogou 


16 Señales desde el frío. Traducción de Kostas Tsanakas & Juan Carlos Reche. Edición de Kostas Tsanakas, Juan Carlos Reche y David González. Ediciones Ropynol, Córdoba, 1999.


Η ζωή μας είναι σουγιαδιές
σε βρόμικα αδιέξοδα
σάπια δόντια ξεθωριασμένα συνθήματα
μπάσο βεστιάριο
μυρουδιές από κάτουρα αντισηπτικά
και χαλασμένα σπέρματα. Ξεσκισμένες αφίσες,
Πάνω κάτω. Πάνω κάτω η Πατησίων,

Η ζωή μας είναι η Πατησίων,
Το ROL που δεν ρυπαίνει τη θάλασσα
κι ο Μητροπάνος μπήκε στη ζωή μας
μας τον έφαγε η Δεξαμενή κι αυτόν
σαν τις ψηλόκωλες.

Εμείς εκεί,
Μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμε
την ίδια διαδρομή
Ξεφτίλα-μοναξιά-απελπισία. Κι ανάποδα,
Εντάξει. Δεν κλαίμε. Μεγαλώσαμε

Μονάχα όταν βρέχει
βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας. Και καπνίζουμε,

Η ζωή μας είναι
άσκοπα λαχανητά
σε κανονισμένες απεργίες
ρουφιάνους και περιπολικά
Γι' αυτό σου λέω,
Την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε
να μην την κοπανήσουμε. Να ζυγιαστούμε

Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας, ρε
Mη. Βρέχει. Δώσ' μου τσιγάρο,

Dos versos de Katerina Gogou

 

Cada día aprendo a rechazar
lo que creí ayer.

Katerina Gogou



Κάθε μέρα μαθαίνω ν’απορρίπτω
αυτά που πίστεψα χτες .

Κατερίνα Γώγου

Dos versos de Katerina Gogou

 

Extraño a personas a las que a pesar de extrañarlas,
no querría volver a verlas en mi vida.

Katerina Gogou

Μου λείπουν άνθρωποι που παρόλο που μου λείπουν,
δεν θα τους ήθελα ξανά στη ζωή μου.

Κατερίνα Γώγου



Katerina Gogou (Atenas, 1940 - 1993) fue poeta, autora y actriz en más de treinta películas. Murió por suicidio.