María Kendrou-Agathopoúlou - Cuando se ennegrecen los sueños

 

CUANDO SE ENNEGRECEN LOS SUEÑOS

Busco mi propia bandera
Estos harapos descoloridos
Por el sol
Se volvieron vendajes sucios
Se pegaron a mi cuerpo
Penetraron mis entrañas

Busco mi propia bandera
Observo la composición de los colores
Observo sobre todo el mar
Cuando anochece
Y no sé cómo nombrarlo
Cuando todos los sueños se ennegrecen

María Kendrou-Agathopoúlou

(Salónica, 1930)


(Versión de Francisco Torres Córdova en La Jornada - Semanal)



ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΜΑΥΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

Ψάχνω τη δική μου σημαία
Αυτά τα ξέθωρα κουρέλια
Κάτω απ’ τον ήλιο
Έγιναν βρόμικοι επίδεσμοι
Κόλλησαν στο κορμί μου
Μπήκαν μέσα στα σπλάχνα μου

Ψάχνω τη δική μου σημαία
Μελετώ τη σύνθεση των χρωμάτων
Μελετώ προπάντων τη θάλασσα
Την ώρα που νυχτώνει
Και δεν ξέρω πώς να την ονομάσω
Την ώρα που μαυρίζουν όλα τα όνειρα

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

María Kendrou-Agathopoúlou - Encrucijada

 

ENCRUCIJADA

Alguna vez seremos como dos trenes
En una encrucijada
En que apenas alcanzas a gritar
Buenas noches
A ver el rostro del otro
Detrás del vidrio empañado

Ni un apretón de manos

En ningún vaso se acoplarán
Nuestros dedos ahumados
Se teñirán de negro por otro carbón.


María Kendrou-Agathopoúlou


(Versión de Francisco Torres Córdova en La Jornada)



Διασταυρώσεις

Κάποτε θα είμαστε σαν δυο τρένα
Σε μια διασταύρωση
Που μόλις προφταίνεις να φωνάξεις
Καληνύχτα
Να δεις το πρόσωπο του άλλου
Πίσω απ’ το αχνισμένο τζάμι

Καμιά χειραψία

Σε κανένα ποτήρι δε θα εφαρμόζουν
Τα καπνισμένα δάχτυλά μας
Θα μαυρίζουμε από άλλο κάρβουνο.


Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

María Kendrou-Agathopoúlou - El padre

 

EL PADRE

Mi padre era maquinista
Su ropa de cuero olía a carbón
Bajo su gorra negra
Empezaban sus ojos tiznados

Mi padre no hablaba mucho
Sólo de vez en cuando sonreía
Con sus labios curtidos por el sol
Sobre todo cuando bebía tsípuro*
Bajo la vid del patio

Era largo y fuerte
Y cuando me levantaba en alto
Con sus brazos de acero
Para nada me daba miedo
Como él que no temía
Ni a su vida
Ni a su muerte:
Pasaba con su tren
Silbando
A través de los espectrales
Túneles oscuros
Y los vencía.


 María Kendrou-Agathopoúlou

*Aguardiente; palabra de probable origen turco.


(Versión de Francisco Torres Córdova en La Jornada)




Ο ΠΑΤΕΡΑΣ 

Ο πατέρας μου ήταν μηχανοδηγός
Κάρβουνο μύριζαν τα πέτσινα ρούχα του
Κάτω απ’ τη μαύρη του τραγιάσκα
Άρχιζαν τα καπνισμένα μάτια του
Ο πατέρας μου δε μιλούσε πολύ
Μόνο χαμογελούσε κάπου κάπου
Με τα ηλιοψημένα χείλια του
Προπάντων όταν έπινε τσίπουρο
Κάτω απ’ την κληματαριά της αυλής
Αψηλός και δυνατός ήταν
Κι όταν με σήκωνε αψηλά
Με τ’ ατσαλένια μπράτσα του
Δεν φοβόμουν καθόλου
Όπως κι εκείνος δεν φοβόταν
Ούτε τη ζωή του
Ούτε το θανατό του:
Περνούσε με το τρένο του
Σφυρίζοντας
Μέσ’ απ’ τις σκοτεινές
Τις στοιχειωμένες σήραγγες
Και τις νικούσε

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

María Kendrou-Agathopoúlou - Estas piedras

 

ESTAS PIEDRAS

Estas piedras sobre las que caminas
no te apedrean
te glorifican
Estas piedras no te derribarán
a ti que tienes el ojo de un cíclope
y el corazón de un Odiseo

María Kendrou-Agathopoúlou



ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ

Αυτές οι πέτρες που περπατάς
Δε σε πετροβολούν
Σε δοξάζουν
Δε σε κατρακυλούν αυτές οι πέτρες
Εσένα που έχεις το μάτι ενός Κύκλωπα
Και την καρδιά ενός Οδυσσέα

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

Από τη συλλογή «Τα επακόλουθα», (1978). Πηγή: «Μαρία Κέντρου - Αγαθοπούλου, Επιλογές και σύνολα», εκδ. Νησίδες, 2001.

Poema leído en el blog Ποιητικός Πυρήνας

(Versión de PLC)