Fotografía de Herr_Mueller - The Good Life #1
Mostrando entradas con la etiqueta Mitología. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Mitología. Mostrar todas las entradas

27 de agosto de 2026

Jorge Luis Borges - Laberinto

 

LABERINTO     

No habrá nunca una puerta. Estás adentro
y el alcázar abarca el universo
y no tiene ni anverso ni reverso
ni externo muro ni secreto centro.
No esperes que el rigor de tu camino
que tercamente se bifurca en otro,
que tercamente se bifurca en otro,
tendrá fin. Es de hierro tu destino
como tu juez. No aguardes la embestida
del toro que es un hombre y cuya extraña
forma plural da horror a la maraña
de interminable piedra entretejida.
No existe. Nada esperes. Ni siquiera
en el negro crepúsculo la fiera.

Jorge Luis Borges


Elogio de la sombra (1969)



Silver drachm from Knossos, depicting the labyrinth. Greek, minted in Knossos, Crete, ca. 350-220 BCE. Silver (Fotografía de Stephen Chappell)



6 de julio de 2026

Dos tesoros romanos reencontrados

 

Tesori ritrovati: Venere pudica.


Tesori ritrovati: Coperchio di sarcofago romano.



Roma, Palazzo Barberini, Galleria Nazionale d'Arte Antica. Fotografías de Giovanni Rivetti, 2016


31 de enero de 2026

Nikos Gatsos - La pesadilla de Perséfone

 

La pesadilla de Perséfone

Allí donde crecía espliego y menta salvaje
y emergía la tierra su primer ciclamen
ahora lugareños subastan los cementos
y los pájaros caen muertos sobre las chimeneas.

Allí donde juntaban las manos los místicos
piadosamente antes de entrar al altar
ahora tiran colillas los turistas
y a la nueva van a ver refinería.

Allí donde el mar se volvía bendición
y eran suspiros del campo los balidos
ahora camiones cargan a los astilleros
cuerpos vacíos niños metálicos y chapas.

Duerme Persefone
al abrazo de la tierra
al balcón del mundo
nunca vuelvas a salir.

Nikos Gatsos


ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ - Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ


Ο εφιάλτης της Περσεφόνης

Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο τελεστήριο
τώρα πετάνε τ’ αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούριο παν να δουν διυλιστήριο.

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα.

Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.

Νίκος Γκάτσος. 1999. Όλα τα τραγούδια. Αθήνα: Πατάκης.

(Fuente del texto griego)


23 de octubre de 2025

La Afrodita de Satala

 


The Satala Aphrodite

Bronze head from a cult statue of Anahita in the guise of Aphrodite or Artemis. The eyes were originally inlaid with either precious stones or a glass paste, and the lips perhaps coated with a copper veneer. The top of the head was damaged during excavation. The thin-walled casting of the bronze head suggests a late Hellenistic date.

Hellenistic, Roman Imperial (?), 1st century BCE, from Satala, Black Sea region, Turkey.

British Museum, London (1873,0820.1)



(Fotografía y texto de Stephen Chapell)

(Wikipedia)


31 de julio de 2025

Willy Ollero - con V de Venus

 


171_v

con V
de Venus

y de virgen

violar vena violeta violento volar variar venado vascular vetar

«La historia alemana cuenta que el caballero y poeta Tannhäuser halló el Venusberg, una montaña con cuevas que contenían el hogar subterráneo de Venus, y pasó un año adorando allí a la diosa. Tras abandonar el Venusberg, Tannhäuser tuvo remordimientos y viajó a Roma para preguntar al papa Urbano IV si era posible que le absolvieran sus pecados.

Urbano contestó que el perdón era tan imposible como lo sería que su báculo floreciese. Tres días después de que Tannhäuser se marchara, el báculo de Urbano floreció. Se enviaron mensajeros a buscar al caballero, pero éste ya había regresado al Venusberg y nunca volvió a ser visto.»

(Willy Ollero, Flickr, 2011)


chicas de abecedario por willy ollero*
como las del calendario, pero en didáctico.



5 de julio de 2025

Yannis Kondós - El mito de Ariadna

 

EL MITO DE ARIADNA

Miles de minotauros hambrientos
pasaron ante nosotros con fuego
buscando un laberinto para descansar.

(En cuanto a Ariadna, duerme
junto al teléfono y espera.)

Yannis Kondós




Ο ΜΙΤΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΑΔΝΗΣ

Χιλιάδες πεινασμένοι μινώταυροι
περάσανε μπροστά μας με φωτιές
γυρεύοντας έναν λαβύρινθο να ξαποστάσουν.

(Όσο για την Αριάδνη κοιμάται
πλάι στο τηλέφωνο και περιμένει.)

Γιάννης Κοντός


(Texto griego en Ποιητικός Πυρήνας


(Traducción de PLC)    



Una dracma cretense de plata

 



«G332 A Rare Greek Silver Drachm of Knossos (Crete), Among the Finest Known

CRETE, Knossos. Circa 300-270 BC. AR Drachm (19mm, 5.41 g, 7h). Head of Hera left, wearing ornamented stephanos, triple-pendant earring, and necklace / Labyrinth; A-P flanking, KNΩΣI below. Svoronos, Numismatique 70; SNG Copenhagen -; SNG Lockett 2529 (this coin); BMC 26-7; de Luynes 2334. Good VF, attractive cabinet toning. Among the finest known. Very rare.
»


(Ancient Art & Numismatics)


28 de abril de 2025

W.B. Yeats - Leda y el cisne

 

LEDA Y EL CISNE

Un golpe súbito: bate las alas
sobre la chica hasta sentir sus muslos
bajo las patas, y le muerde el cuello
hasta que el seno inerme es ya su seno.

¿Cómo zafarse en su terror la mano
de la emplumada gloria entre los muslos?
¿Y cómo el cuerpo asido en blanco júbilo
puede ignorar el corazón ajeno?

Temblor del espinazo que concibe
el muro profanado y el saqueo,
la muerte del Atrida.
     Bajo el trance,
y sometida por la sangre etérea,
¿sumó la chica ciencia a ese poder
que abría ya su pico indiferente?

W.B. Yeats


(Traducción de Carlos Jiménez Arribas)



LEDA AND THE SWAN

A sudden blow: the great wings beating still
Above the staggering girl, her thighs caressed
By the dark webs, her nape caught in his bill,
He holds her helpless breast upon his breast.

How can those terrified vague fingers push
The feathered glory from her loosening thighs?
And how can body, laid in that white rush,
But feel the strange heart beating where it lies?

A shudder in the loins engenders there
The broken wall, the burning roof and tower
And Agamemnon dead.
                                           Being so caught up,
So mastered by the brute blood of the air,
Did she put on his knowledge with his power
Before the indifferent beak could let her drop?





«Leonardo da Vinci - Leda and the swan / Leda e il cigno (drawing) On the bottom left four babies are hatching from two (swan) eggs: Castor, Pollux, Helena & Clytemnestra. Devonshire Collection, Chatsworth» (Peter/Petrus Agricola)


27 de abril de 2025

Jorge de Sena - «Em Creta, com o Minotauro»

 

EM CRETA, COM O MINOTAURO

 I

Nascido em Portugal, de pais portugueses,
e pai de brasileiros no Brasil,
serei talvez norte-americano quando lá estiver.
Coleccionarei nacionalidades como camisas se despem,
se usam e se deitam fora, com todo o respeito
necessário à roupa que se veste e que prestou serviço.
Eu sou eu mesmo a minha pátria. A pátria
de que escrevo é a língua em que por acaso de gerações
nasci. E a do que faço e de que vivo é esta
raiva que tenho de pouca humanidade neste mundo
quando não acredito em outro, e só outro quereria que
este mesmo fosse. Mas, se um dia me esquecer de tudo,
espero envelhecer
tomando café em Creta
com o Minotauro,
sob o olhar de deuses sem vergonha.



II

O Minotauro compreender-me-á.
Tem cornos, como os sábios e os inimigos da vida.
É metade boi e metade homem, como todos os homens.
Violava e devorava virgens, como todas as bestas.
Filho de Pasifaë, foi irmão de um verso de Racine,
que Valéry, o cretino, achava um dos mais belos da "langue".
Irmão também de Ariadne, embrulharam-no num novelo de que se lixou.
Teseu, o herói, e, como todos os gregos heróicos, um filho da puta,
riu-lhe no focinho respeitável.
O Minotauro compreender-me-á, tomará café comigo, enquanto
o sol serenamente desce sobre o mar, e as sombras,
cheias de ninfas e de efebos desempregados,
se cerrarão dulcíssimas nas chávenas,
como o açúcar que mexeremos com o dedo sujo
de investigar as origens da vida.



III

É aí que eu quero reencontrar-me de ter deixado
a vida pelo mundo em pedaços repartida, como dizia
aquele pobre diabo que o Minotauro não leu, porque,
como toda a gente, não sabe português.
Também eu não sei grego, segundo as mais seguras informações.
Conversaremos em volapuque, já
que nenhum de nós o sabe. O Minotauro
não falava grego, não era grego, viveu antes da Grécia,
de toda esta merda douta que nos cobre há séculos,
cagada pelos nossos escravos, ou por nós quando somos
os escravos de outros. Ao café,
diremos um ao outro as nossas mágoas.



IV

Com pátrias nos compram e nos vendem, à falta
de pátrias que se vendam suficientemente caras para haver vergonha
de não pertencer a elas. Nem eu, nem o Minotauro,
teremos nenhuma pátria. Apenas o café,
aromático e bem forte, não da Arábia ou do Brasil,
da Fedecam, ou de Angola, ou parte alguma. Mas café
contudo e que eu, com filial ternura,
verei escorrer-lhe do queixo de boi
até aos joelhos de homem que não sabe
de quem herdou, se do pai, se da mãe,
os cornos retorcidos que lhe ornam a
nobre fronte anterior a Atenas, e, quem sabe,
à Palestina, e outros lugares turísticos,
imensamente patrióticos.



V

Em Creta, com o Minotauro,
sem versos e sem vida,
sem pátrias e sem espírito,
sem nada, nem ninguém,
que não o dedo sujo,
hei-de tomar em paz o meu café.



Jorge de Sena


Peregrinatio ad loca infecta (1969)


12 de abril de 2025

Álvaro Cunqueiro - Yo soy Dánae

 

YO SOY DÁNAE

Yo soy Dánae. Desnuda caía en el lecho come
bianca neve scende senza vento.

Y llegó secreto con el fulgor
convertido en monedas de oro que cayeron
sobre mí, alrededor, en el suelo.
Díjose a sí mismo una voz y aquel oro de ceca
se arremolinó en un amén y se hizo el varón.
Me encontró virgen, me surcó y me sembró.
Me bebió, como quien se echa con sed sobre un río.
Pero lo pasado pasado está.
Ahora soy vieja, y en un reino de columnas derrumbadas
voy y vengo por entre los cipreses y las palomas.
Me tienen por loca, y piensan que miento
cuando digo que fui desvirgada por Zeus.
Para burlarse de mí baten una moneda en el mármol
y yo pienso que él vuelve, y me quito la ropa
y me dejo caer desnuda en la hierba come
bianca neve scende senza vento.
Ni escucho sus risas. Ya soy vieja
pero nunca pude salir de aquel sueño de antaño.

Álvaro Cunqueiro



Herba aqui ou acolá (1940), en Antología poética. Selección, prólogo y taducción de César Antonio Molina. Edición bilingüe. Plaza y Janés, 1983



EU SON DÁNAE

Eu son Danae. Núa caía no leito
come
bianca neve scende senza vento.
E chegou segredo coa fúlgura
convertido en moedas de ouro que caíron
sobre de min, e arredor, e no chan.
Díxose a si mesmo unha voz e aquel ouro de ceca
arremuiñouse nun amén e fíxose o varón.
Atopoume virxe, sucoume e sementou.
Bebeume, como quen se deita con sede sobre un río.
Pro, o pasado pasado.
Agora vou vella, e nun reino de columnas derrubadas
vou e veño por entre os cipreses e as pombas.
Téñenme por tola, e coidan que minto
cando digo que fun desvirgada por Zeus.
Pra burlarse de min chinchan unha moeda no mármore
e eu coido que el volve, e tiro a roupa
e déixome caír núa na herba come
bianca neve scende senza vento.
Nin escoito as súas risas. Xa vou vella
pro nunca puiden saír daquel soño de antano.


Artemisia Gentileschi - Danaë [c.1612]


7 de febrero de 2025

Garcilaso y Quevedo - Sonetos a Dafne y Apolo


Soneto XIII

A Dafne ya los brazos le crecían,
y en luengos ramos vueltos se mostraban;
en verdes hojas vi que se tomaban
los cabellos que al oro escurecían.

De áspera corteza se cubrían
los tiernos miembros, que aún bullendo estaban;
los blancos pies en tierra se hincaban,
y en torcidas raíces se volvían.

Aquel que fue la causa de tal daño,
a fuerza de llorar, crecer hacía
el árbol que con lágrimas regaba.

¡Oh miserable hado, oh mal tamaño!
¡Que con lloralla cresca cada día,
la causa y la razón por que lloraba!

Garcilaso de la Vega
(1491/1503 - 1536)




A APOLO SIGUIENDO A DAFNE


Bermejazo platero de las cumbres,
a cuya luz se espulga la canalla,
la ninfa Dafne, que se afufa y calla,
si la quieres gozar, paga y no alumbres.

Si quieres ahorrar de pesadumbres,
ojo del cielo, trata de compralla:
en confites gastó Marte la malla,
y la espada en pasteles y en azumbres.

Volvióse en bolsa Júpiter severo;
levantóse las faldas la doncella
por recogerle en lluvia de dinero.

Astucia fue de alguna dueña estrella;
Que de estrella sin dueña no lo infiero;
Febo, pues eres Sol, sírvete della.



A DAFNE, HUYENDO DE APOLO

 «Tras vos, un alquimista va corriendo,
Dafne, que llaman Sol, y ¿vos, tan cruda?
Vos os volvéis murciégalo sin duda,
pues váis del Sol y de la luz huyendo.

  »Él os quiere gozar, a lo que entiendo,
si os coge en esta selva tosca y ruda:
su aljaba suena, está su bolsa muda;
el perro, pues no ladra, está muriendo.

  »Buhonero de signos y planetas,
viene haciendo ademanes y figuras,
Cargado de bochornos y cometas.»

Esto la dije; y en cortezas duras
se injirió contra sus tretas,
Y, en escabeche, el Sol se quedó a oscuras.

Francisco de Quevedo

(1580 - 1645)



(Fotografía de Egisto Sani)


Pyke Koch - Dafne, 1948


Pyke Koch [Pieter Frans Christiaan Koch] (1901 - 1991) - Dafne, 1948








6 de febrero de 2025

Cees Noteboom - Esfinge en el museo de Delphi

 

ESFINGE EN EL MUSEO DE DELPHI

Mis ojos están vacíos,
mi rostro desfigurado,
mis alas de águila desgajadas,
mi cuerpo de león gastado.

El tiempo me hizo, el tiempo me ha destrozado,
el miedo a mi castigo ya pasó,
ya sólo vago
entre palabras.

Ahora estoy tan ciega
como el hombre que me mató,
ya no pongo más acertijos
que el que ahora contemplas:

la cabeza rota, paralizada, endurecida,
de una muñeca.

Cees Noteboom


De Libro de las horas (1978), en Luz por todas partes. Antología. Traducción de Fernando García de la Banda, Visor, 2013


Fotografía de Lucho Maler 



26 de agosto de 2024

David Mourão-Ferreira - Ulises a Nausica

ULISES A NAUSICA

No era fábula esta nostalgia
de a mi lado estar sin estar conmigo:
te veo ahora en agua, arena, carne,
dentro del sueño el rostro presentido.

Olor de roca donde el mar no llega
aunque se invente el mar mareas vivas...
Te reconozco, palma sin igual,
la gracia de la tierra al cielo erguida.

Pisas, al caminar, el propio viento,
que se embozó en el manto de una duna...
Bajo tus pies deshaces los granos del tiempo

pues tan ajena al tiempo tú caminas.
¿De qué me sirve haber vencido siempre
si me derrota aquí tu juventud.

David Mourão-Ferreira




ULISSES A NAUSÍCAA

Não tinha sido fábula a saudade
de estar ao pé de mim sem estar comigo:
vejo-te agora em água, areia, carne,
e és o vulto no sonho pressentido!

Cheiro de rocha a que não chega o mar,
por mais que o mar invente marés vivas...
Reconheço-te, ó palma tão sem par;
és a graça da terra ao céu erguida.

Pisas, ao caminhar, o próprio vento,
que se embuçou no manto de uma duna...
Desfazes sob os pés os grãos do tempo

por do Tempo não teres noção nenhuma...
De que me serve ter vencido sempre,
se aqui me vence a tua juventude?


(Traducción de PLC) 


22 de mayo de 2024

10 de abril de 2024

Amazona

 


«Testa di Amazzone, da originale del V secolo a.C., dalle vicinanze dell'Auditorium di Mecenate (scoperta nel 1874), Musei Capitolini, Roma»


(Pictura poesis, Flickr)   




26 de febrero de 2024

David Mourão-Ferreira - Teseo, al teléfono

 

TESEO, AL TELÉFONO


Un laberinto de neón y viento,
de noche en estas calles, con la lluvia...
rebusco, en la cabina telefónica,
entre miles de hilos, uno solo.

Con su cuerpo de toro, la tormenta,
la tentación, con rostro de persona,
ya en las esquinas lóbregas trabaron
conmigo, cuerpo a cuerpo, tal combate,

que tan solo encontrando el hilo aquel,
el de la voz de Ariadna, lograré
reconducirme entero a mi destino.

Y a través de este círculo de números
voy intentando entrar al parapeto,
que de aquí no se ve, porque está oscuro.

David Mourão-Ferreira


(Traducción de PLC)



TESEU,  AO TELEFONE

Labirinto de néon e de vento,
noite por estas ruas, sob a chuva...
Na cabina telefónica procuro,
entre milhares de fios, um somente.

Com seu corpo de touro, a tempestade,
com seu rosto de gente, a tentação,
já nas esquinas lóbregas travaram,
comigo, corpo-a-corpo, tal combate

que somente encontrando aquele fio,
o da voz de Ariana, poderei
reconduzir-me inteiro ao meu destino.

E através deste círculo de números
vou tentando o acesso ao parapeito
- que daqui se não vê, porque está escuro.