Fotografía de Herr_Mueller - The Good Life #1
Mostrando entradas con la etiqueta Poetas suicidas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Poetas suicidas. Mostrar todas las entradas

29 de julio de 2026

Beppe Salvia - «A escribir yo aprendí de mis amigos…»

 

A escribir yo aprendí de mis amigos,
pero sin ellos. Tú me has enseñado
a amar, pero sin ti. La vida
con su dolor me enseña a vivir,
pero casi sin vida, y a trabajar,
pero siempre sin trabajo. Entonces,
entonces he aprendido a llorar,
pero sin lágrimas, a soñar, pero
no veo en sueños más que figuras inhumanas.
No tiene ya límites mi paciencia.
No me queda paciencia para nada, nada
queda ya de nuestra fortuna.
También a odiar he acabado aprendiendo
de los amigos, de ti, de la vida entera.

Beppe Salvia

(Potenza, 1954 - Roma, 1985)


(Traducción de Doriana Bonora)


Leído en Antología de poetas suicidas [1770 - 1985]. Selección, coordinación y notas de José Luis Gallero. Árdora, 2005 [edición no bilingüe]


A scrivere ho imparato dagli amici,
ma senza di loro. Tu m’hai insegnato
a amare, ma senza di te. La vita
con il suo dolore m’insegna a vivere,
ma quasi senza vita, e a lavorare,
ma sempre senza lavoro. Allora,
allora io ho imparato a piangere,
ma senza lacrime, a sognare, ma
non vedo in sogno che figure inumane.
Non ha più limite la mia pazienza.
Non ho pazienza più per niente, niente
più rimane della nostra fortuna.
Anche a odiare ho dovuto imparare
e dagli amici e da te e dalla vita intera.


Un solitario amore, Fandango Libri, 2006









7 de julio de 2026

Dos versos de Katerina Gogou

 

Μου λείπουν άνθρωποι που παρόλο που μου λείπουν,
δεν θα τους ήθελα ξανά στη ζωή μου...

Κατερίνα Γώγου


Extraño a personas que, aunque las extraño,
no quisiera volver a verlas en mi vida.


(Versión de PLC)


24 de junio de 2026

María Mercedes Carranza - Sobran las palabras


SOBRAN LAS PALABRAS

Por traidora decidí hoy,
martes 24 de junio,
asesinar algunas palabras.
Amistad queda condenada
a la hoguera, por hereje;
la horca conviene
a Amor por ilegible;
no estaría mal el garrote vil,
por apóstata, para Solidaridad;
la guillotina como el rayo,
debe fulminar a Fraternidad;
Libertad morirá
lentamente y con dolor;
la tortura es su destino;
Igualdad merece la horca
por ser prostituta
del peor burdel;
Esperanza ha muerto ya;
Fe padecerá la cámara de gas;
el suplicio de Tántalo, por inhumana,
se lo dejo a la palabra Dios.
Fusilaré sin piedad a Civilización
por su barbarie;
cicuta beberá Felicidad.
Queda la palabra Yo. Para esa,
por triste, por su atroz soledad,
decreto la peor de las penas:
vivirá conmigo hasta
el final.

María Mercedes Carranza



16 de junio de 2026

Karoline Günderode - Rojo vivo

 

ROJO VIVO

Tú, rojo fuerte,
Hasta la muerte
Se te parecerá mi amor,
No palidecerá el color,
Hasta la muerte,
Tú, carmín fuerte,
Se te parecerá mi amor.

Karoline Günderode

(Karlsruhe, 1780 - Winkel, 1806)


(Traducción de Javier Arnaldo)


Leído en Antología de poetas suicidas [1770 - 1985]. Selección, coordinación y notas de José Luis Gallero. Árdora, 2005 [edición no bilingüe]



HOCHROT 

Du innig Rot,
Bis an den Tod
Soll meine Liebe Dir gleichen,
Soll nimmer bleichen,
Bis an den Tod,
Du glühend Rot,
Soll sie Dir gleichen.






16 de mayo de 2026

Unos versos de Pablo de Rohka

 

Encontré estos versos del poeta chileno Pablo de Rohka por casualidad; el poema completo vino después, pero dejémoslo para otro día…


Voy como los perros mojados
a la siga de tu recuerdo,
sujetándome las palabras.





12 de marzo de 2026

Antonia Pozzi

 

Presagio

Duda la última luz
entre los dedos unidos de los chopos
detrás de nosotros la oscuridad
tiembla de frío y nervios
y lenta nos rodea con sus brazos
para hacernos sentir más solos

Cae la última luz
sobre la melena de los tilos
las estrellas en el cielo son anillos
en los dedos de los chopos

Antonia Pozzi



Leído en El fruto siempre verde, de Manuel Astur. Acantilado, 2024


_________________________________________________



El poema completo en italiano:


PRESAGIO

Esita l'ultima luce
fra le dita congiunte dei pioppi –
l'ombra trema di freddo e d'attesa
dietro di noi
e lenta muove intorno le braccia
per farci più soli –
Cade l'ultima luce
sulle chiome dei tigli –
in cielo le dita dei pioppi
s'inanellano di stelle –
Qualcosa dal cielo discende
verso l'ombra che trema –
qualcosa passa
nella tenebra nostra
come un biancore –
forse qualcosa che ancora
non è –
forse qualcuno che sarà
domani –
forse una creatura
del nostro pianto –


Milano, 15 novembre 1930


(da "Parole", Garzanti, Milano 1998, p. 37)


17 de febrero de 2026

Jaime Torres Bodet - Amor

 

AMOR

Para escapar de ti
no bastan ya peldaños,
túneles, aviones,
teléfonos o barcos.
Todo lo que se va
con el hombre que escapa:
el silencio, la voz,
los trenes y los años,
no sirve para huir
de este recinto exacto
-sin horas ni reloj,
sin ventanas ni cuadros-
que a todas partes va
conmigo, cuando viajo.

Para escapar de ti
necesito un cansancio
nacido de ti misma:
una duda, un rencor,
la vergüenza de un llanto;
el miedo que me dio
-por ejemplo- poner
sobre tu frágil nombre
la forma impropia y dura
y brusca de mis labios...

Jaime Torres Bodet 


(aquí)

3 de febrero de 2026

María Mercedes Carranza - Patas arriba con la vida

 

PATAS ARRIBA CON LA VIDA


                                             “Sé que voy a morir porque no amo
                                             ya nada”.
                                                               Manuel Machado


Moriré mortal,
es decir habiendo pasado
por este mundo
sin romperlo ni mancharlo.
No inventé ningún vicio,
pero gocé de todas las virtudes:
arrendé mi alma
a la hipocresía: he traficado
con las palabras,
con los gestos, con el silencio;
cedí a la mentira:
he esperado la esperanza,
he amado el amor,
y hasta algún día pronuncié
la palabra Patria;
acepté el engaño:
he sido madre, ciudadana,
hija de familia, amiga,
compañera, amante.
Creí en la verdad:
dos y dos son cuatro,
María Mercedes debe nacer,
crecer, reproducirse y morir
y en esas estoy.
Soy un dechado del siglo XX.
Y cuando el miedo llega
me voy a ver televisión
para dialogar con mis mentiras.

María Mercedes Carranza


Antología. Universidad Externado de Colombia, 2004



27 de diciembre de 2025

María Emilia Cornejo - Soy la muchacha mala de la historia

 

SOY LA MUCHACHA MALA DE LA HISTORIA

soy
la muchacha mala de la historia,
la que fornicó con tres hombres
y le sacó cuernos a su marido.

soy la mujer
que lo engañó cotidianamente
por un miserable plato de lentejas,
la que le quitó lentamente su ropaje de bondad
hasta convertirlo en una piedra
negra y estéril,
soy la mujer que lo castró
con infinitos gestos de ternura
y gemidos falsos en la cama.

soy
la muchacha mala de la historia.


María Emilia Cornejo

(Lima, 1949 - 1972)






20 de octubre de 2025

María Mercedes Carranza - La fiesta a que convida tu sonrisa

 

LA FIESTA A QUE CONVIDA TU SONRISA

El comienzo es como una sed infinita.
El corazón llega a todo el cuerpo,
ciega, la sangre crece y golpea;
la carne duele allí en su centro.
Hay un aliento aleteante
y un espejo que se desbordan,
algo como un sollozo viene de muy adentro.
Impudicia y esplendor y miedo
sobre la cama de sábanas destendidas.

María Mercedes Carranza

(Bogotá, 1945 - 2003)


1 de octubre de 2025

Héctor Murena - «Sea el laurel de tristeza y osadía…»

 

Sea el laurel de tristeza y osadía
para este fugitivo inspirado y pálido.
Inicia su vida nueva, acepta,
va a luchar hondamente
con esa muerte que come su piel
pero que tiene su exacta estatura,
a ese grave misterio
en él encarnado
va a enfrentar ante los días.
Para este fugitivo inspirado y pálido
sea el laurel de tristeza y osadía.

Héctor Murena

(Buenos Aires, 1923 - 1975)



Antología de poetas suicidas [1770 - 1885], Selección, coordinación y notas de José Luis Gallero, Árdora Ediciones, 2005-2006




22 de septiembre de 2025

Antonia Pozzi - Precoz otoño

 

PRECOZ OTOÑO

La niebla es de plata, borra
las sombras de los pinos,
agranda los jardines
al alba.

Al chopo le amarillea una hoja
y al castaño del monte
se le ha muerto una rama.

Temores que ajenos a sí mismos
duermen en el aire celeste:
este final que cada año vuelve
y es siempre nuevo.

Como el último árbol del bosque,
el último hombre ha contado las muertes;
sin embargo su muerte lo alcanza
por sorpresa.

18 de agosto, 1935

Antonia Pozzi

(Milán, 1912 - 1938)



Leído en Antología de poetas suicidas [1770 - 1985]. Selección, coordinación y notas de José Luis Gallero. Árdora, 2005 [edición no bilingüe]



PRECOCE AUTUNNO

La nebbia è d'argento, cancella
le ombre dei pini:
sono più grandi i giardini
nell'alba.

Al pioppo una foglia è ingiallita,
un ramo è morto al castano
sul monte.

Spaventi che non sanno se stessi
dormendo nell'aria celeste:
questa fine che torna ogni anno,
che è nuova ogni anno.

Come l'ultimo albero del bosco,
l'ultimo uomo ha contato le morti:
pur la sua morte lo coglie
ancora stupito.

18 agosto 1935


(Página italiana de Antonia Pozzi)



13 de agosto de 2025

Katerina Gogou - «Nuestra vida son puñaladas…»

 

Nuestra vida son puñaladas
en sucios callejones sin salida
dientes podridos descoloridos slogans
un grave bestiario
olores de meadas y antisépticos
y esperma podrido. Carteles destrozados.
Arriba-abajo. Arriba-abajo, la calle Patisíon.

Nuestra vida es la Patisíon.
El Dixán que no contamina el mar
y el cantante Mitropanos entró en nuestra vida
y a él también nos lo tragó la Cisterna
como a las tías de culo alto.

Nosotros aquí.
Ansiosos viajamos durante toda la vida
por el mismo recorrido.
Humillación-soledad-desesperación. Y al contrario.
Vale. No lloramos. Hemos crecido.

Sólo cuando llueve
chupamos a escondidas nuestro dedo. Y fumamos.

Nuestra vida son
inútiles resollos
en huelgas concertadas con chivatos y coches de policía.
Por eso te digo.
La próxima vez que nos disparen
que no salgamos corriendo. Vamos a alinearnos.

No vendamos barato nuestro pellejo.
No. Llueve. Dame un cigarro.

Katerina Gogou 


16 Señales desde el frío. Traducción de Kostas Tsanakas & Juan Carlos Reche. Edición de Kostas Tsanakas, Juan Carlos Reche y David González. Ediciones Ropynol, Córdoba, 1999.


Η ζωή μας είναι σουγιαδιές
σε βρόμικα αδιέξοδα
σάπια δόντια ξεθωριασμένα συνθήματα
μπάσο βεστιάριο
μυρουδιές από κάτουρα αντισηπτικά
και χαλασμένα σπέρματα. Ξεσκισμένες αφίσες,
Πάνω κάτω. Πάνω κάτω η Πατησίων,

Η ζωή μας είναι η Πατησίων,
Το ROL που δεν ρυπαίνει τη θάλασσα
κι ο Μητροπάνος μπήκε στη ζωή μας
μας τον έφαγε η Δεξαμενή κι αυτόν
σαν τις ψηλόκωλες.

Εμείς εκεί,
Μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμε
την ίδια διαδρομή
Ξεφτίλα-μοναξιά-απελπισία. Κι ανάποδα,
Εντάξει. Δεν κλαίμε. Μεγαλώσαμε

Μονάχα όταν βρέχει
βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας. Και καπνίζουμε,

Η ζωή μας είναι
άσκοπα λαχανητά
σε κανονισμένες απεργίες
ρουφιάνους και περιπολικά
Γι' αυτό σου λέω,
Την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε
να μην την κοπανήσουμε. Να ζυγιαστούμε

Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας, ρε
Mη. Βρέχει. Δώσ' μου τσιγάρο,




4 de agosto de 2025

Marina Tsvetáieva y Anna Ajmátova

 

Marina Tsvetáieva (1892 - 1941)


A AJMÁTOVA

¡Oh musa del llanto, la más bella de las musas!
Oh loca criatura del infierno y de la noche blanca.
Tú envías sobre Rusia tus sombrías tormentas
Y tu puro lamento nos traspasa como flecha.

Nos empujamos y un sordo ah
De mil bocas te jura fidelidad, Anna
Ajmátova. Tu nombre, hondo suspiro,
Cae en es hondo abismo que carece de nombre.

Pisar la tierra misma que tú pisas, bajo tu mismo cielo;
Llevamos una corona.
Y aquél a que a muerte hieres a tu paso
Yace inmortal en su lecho de muerte.

Sobre esta ciudad que canta brillan cúpulas,
Y el vagabundo ciego canta loas al Señor…
Y yo, yo te ofrezco mi ciudad con sus campanas,
Ajmátova, y con ella te doy mi corazón.

Marina Tsvetáieva


Versión de Monika Zgustová




BOCETOS DE KOMAROVO

                          Oh musa del llanto...
                          Marina Tsvetáieva


...Y yo aquí renuncié a todo,
a todos los bienes terrenales;
el espíritu huardián de "ese lugar"
es ahora la corteza de los árboles.

Todos somos huéspedes de la vida,
vivir es sólo una costumbre.
Oigo en los caminos del aire
dos voces que dialogan.

¿Dos? Contra la pared del este,
junto a espesos arbustos de frambuesas,
hay una rama oscura, fresca, de saúco...
Es un mensaje de Marina.


       En el puerto, noviembre de 1961 (delirando)


Anna Ajmátova




Anna Ajmátova (1889 - 1966)



2 de agosto de 2025

Mário de Sá-Carneiro - «Fim»

 

FIM

Quando eu morrer batam em latas,
Rompam aos saltos e aos pinotes,
Façam estalar no ar chicotes,
Chamem palhaços e acrobatas!

Que o meu caixão vá sobre um burro
Ajaezado à andaluza...
A um morto nada se recusa,
Eu quero por força ir de burro.


Mário de Sá-Carneiro



27 de julio de 2025

María Mercedes Carranza - Canción de domingo

 

CANCIÓN DE DOMINGO

Es inútil escoger otro camino,
decidir entre esta palabra herida y el bostezo,
atravesar la puerta tras la cual te vas a perder
o seguir de largo como cualquier olvido.
Es inútil rociar raíces
que sean quimeras, árboles o cicatrices,
cambiar de papel y de escenario,
ser arco, cuerda, puta o sombra,
nombrar y no nombrar, decidirse por las estrellas.
Es inútil llevar prisa y adivinar
porque no hay tiempo para ver
o demorarse la vida entera
en conocer tu rostro en el espejo.
Los lirios, el cemento, esos ojos zarcos,
las nubes que pasan, el olor de un cuerpo,
la silla que recibe la luz oblicua de la tarde,
todo el aire que bebes, toda risa o domingo,
todo te lleva indiferente y fatal hacia tu muerte.

María Mercedes Carranza

(Bogotá, 1945 - 2003)



17 de julio de 2025

Jaime Torres Bodet - El puente

 

EL PUENTE 

¿Cómo se rompió, de pronto,
el puente que nos unía
al deseo por un lado
y por el otro a la dicha?

¿Y cómo —en la mitad del puente
que a pedazos se caía—
tu alma rodó al torrente
y al cielo subió la mía?

Jaime Torres Bodet




16 de julio de 2025

Alfonso Costafreda - El silencio

 

EL SILENCIO

No puedo hablar; aunque quisiera
no puedo hablar con alegría.
¿Qué he de decir? Ni tan siquiera
presentar puedo una página limpia.
No puedo hablar, sólo tinieblas crecieran
sobre la hierba maldita.
He de callar, pero yo diera
mi vida.

Alfonso Costafreda

(1926 - 1974)


19 de junio de 2025

Ana Cristina César - «O Homem Público N. 1»


O HOMEM PÚBLICO N. 1

Tarde aprendi
bom mesmo
é dar a alma como lavada.
Não há razão
para conservar
este fiapo de noite velha.
Que significa isso?
Há uma fita
que vai sendo cortada
deixando uma sombra
no papel.
Discursos detonam.
Não sou eu que estou ali
de roupa escura
sorrindo ou fingindo
ouvir.
No entanto
também escrevi coisas assim,
para pessoas que nem sei mais
quem são,
de uma doçura
venenosa
de tão funda.


Ana Cristina César


(Rio de Janeiro, 1952 - 1983)


8 de junio de 2025

Leopoldo Lugones - Oceánida

 

OCEÁNIDA   

El mar lleno de urgencias masculinas
bramaba alrededor de tu cintura,
y como un raso, colosal, la oscura
rivera te amparaba. En tus retinas

y en tus cabellos y en tu astral blancura,
rieló con decadencias opalinas
esa luz de las tardes mortecinas
que en el agua pacífica perdura.

Palpitando a los ritmos de tu seno
hinchóse en una ola el mar sereno;
para hundirte en sus vértigos félinos,

su voz te dijo una caricia vaga,
y al penetrar entre tus muslos finos
la onda se aguzó como una daga.

Leopoldo Lugones

(1874 - 1938)