Fotografía de Herr_Mueller - The Good Life #1

4 de mayo de 2024

Gastón Baquero - Olvido

 

OLVIDO

¡Cómo el olvido ha ido destruyendo
el mundo aquel que edificamos juntos!
¡Las abejas sonoras, los pastos, el estruendo
del río bramador acorralado, los difuntos

ecos del viento que partió gimiendo
con tu enorme cadáver, y ardió los juncos
con llama tan veloz que aun está ardiendo,
con ceniza tan cruel que aun están truncos!

Donde hubo razón de frescos vinos,
de panes floreciendo en la alborada,
de reluciente fruto mantenido

en remotos estrados cristalinos,
hoy solo queda una sombra desgarrada
y tus restos luchando con mi olvido.

Gastón Baquero




3 de mayo de 2024

María Lainá - «Guárdate de esa mujer oscura…»

 

Guárdate de esa mujer oscura
porque galopa delante de ti.

María Lainá
 

Φυλάξου απ'αυτή τη σκοτεινή γυναίκα
γιατί μπροστά σου καλπάζει.

Μαρία Λαϊνά



De su libro Miedo rosado/Ρόδινος φόβος (1992), en Los estuches de las celulas. Poemas 1972-2003. Traducción de María López Villalba, Obdulia Castillo y Aurora Luque. Edición bilingüe. Centro de Ediciones de la Diputación de Málaga, 2004 


2 de mayo de 2024

Jan Huygen van Linschoten - Ilha Terceira (1589)

 


Versão colorida à mão do famoso desenho de Jan Huygen van Linschoten mostrando a ilha Terceira em 1589, com Angra, a primeira cidade açoriana.



Una décima de Violeta Parra

 

Mas van pasando los años,
las cosas son muy distintas:
lo que fue vino, hoy es tinta;
lo que fue piel hoy es paño;
lo que fue cierto, hoy engaño,
todo es penuria y quebranto,
de las leyes de hoy me espanto;
lo paso muy confundida
y es grande torpeza mida
buscar alivio en mi canto.

Violeta Parra




Alexandre O'Neill y su epitafio escrito con 30 años

 

Este es el epitafio que escribió el poeta portugués Alexandre O'Neill (1924 - 1986) a sus 30 años, según confiesa en su última entrevista, con la periodista Clara Ferreira Alves)

-Humor negro: diga um epitáfio que gostasse para si mesmo. Não me diga que nunca fez nenhum, preparado para aquele momento bem português em que morre um artista e lhe caem em cima os vampiros da homenagens, dos amigos, dos depoimentos, das desculpabilizações, dos discursos e dos engrandecimentos. A gloriola – a palavra é sua –, em Portugal é muito póstuma.

-Não gostava nada que me caíssem em cima, nem que dissessem nada sobre mim. Epitáfio… eu até tinha um:

Aqui jaz Alexandre O’Neill
Um Homem que dormiu
muito pouco
Bem merecia isto

Fiz este epitáfio aos 30 anos.



La entrevista puede leerse aquí.  


Fotografia de Alexandre O'Neill por Fernando Lemos (Acervo Instituto Moreira Salles) - A lavagem-cerebral (1949)



1 de mayo de 2024

João Abel Manta - «1 de Maio de 1974, uma coisa nunca vista»

 


João Abel Manta (Lisboa, 1928) é um arquiteto, pintor, ilustrador e cartoonista português.


Imagen y más datos sobre el autor: Arquipélagos




Yannis Ritsos - Exhortación

 


Exhortación

Dijo: Creo en la poesía, en el amor, en la muerte,
por eso exactamente creo en la inmortalidad. Escribo un verso,
escribo el mundo existo existe el mundo.
De la punta de mi dedo pequeño corre un río.
El cielo es siete veces azul. Esta claridad
es otra vez la primera verdad, mi último deseo.

Yannis Ritsos



(Traducción: Miguel Ángel Chiovetta)



Υποθήκη

Είπε: Πιστεύω στην ποίηση, στον έρωτα, στο θάνατο,
γι' αυτό ακριβώς πιστεύω στην αθανασία. Γράφω ένα στίχο,
γράφω τον κόσμο' υπάρχω' υπάρχει ο κόσμος.
Από την άκρη του μικρού δαχτύλου μου ρέει ένα ποτάμι.
Ο ουρανός είναι εφτά φορές γαλάζιος. Τούτη η καθαρότητα
είναι και πάλι η πρώτη αλήθεια, η τελευταία μου θέληση.

Γιάννης Ρίτσος

31. ΙΙΙ. 69