Nikos Dimou - Selbstbildnis

 

SELBSTBIDNIS

Durante muchos años en esta tierra le molestó el color de las hojas.
después de la lluvia de primavera y el sol
en las islas blancas del verano se llenaba de ansiedad.

Escuchó todo tipo de voces, pero las más oscuras eran las que amaban.

Muchas veces, por las noches, en casa, reflexionaba
solo, o peleando con un libro, antes de acostarse.
Los cuerpos desnudos de las mujeres eran las plantaciones de su olvido.

Al cerrar los ojos entrecerrando una vez pudo afrontar grandes verdades.
Se afirmó que vio varios paisajes.
Quizás otras personas lo amaban además de su madre.

Tenía algo que hacía que los hombres no le apuñalaran por la espalda,
las mujeres lo quieren por curiosidad.
En los días de otoño le gustaba pasear por los grandes jardines.

Una tarde en la que nadie lo esperaba, nunca regresó.


Nikos Dimou




SELBSTBIDNIS

Πολλά χρόνια σε αυτή τη γη τον ενοχλούσε το χρώμα των φύλλων
μετά την εαρινή βροχή. Και η λάμψη του ήλιου
στα λευκά νησιά του καλοκαιριού τον γέμιζε αγωνία.

Άκουσε κάθε λογής φωνές, μα οι πιο σκοτεινές ήταν αυτές που αγαπούσαν.

Πολλές φορές τα βράδια στο σπίτι συλλογίστηκε
μόνος, η πολεμώντας με ένα βιβλίο, πριν απ’ τον ύπνο.
Τα γυμνά σώματα των γυναικών στάθηκαν οι φυτείες της λησμονιάς του.

Μισοκλείνοντας τα μάτια μπόρεσε κάποτε να αντικρίσει μεγάλες αλήθειες.
Αξιώθηκε να δει διάφορα τοπία.
Ίσως να τον αγάπησαν και άλλοι άνθρωποι, έξω από τη μάνα του.

Κάτι είχε που έκανε τους άνδρες να μην τον χτυπάνε στην πλάτη,
τις γυναίκες να τον θέλουν από περιέργεια.
Τις μέρες του φθινοπώρου του άρεσε να περπατάει σε μεγάλους κήπους.

Ένα μεσημέρι που κανείς δεν τον περίμενε, δεν ξαναγύρισε.


Νίκος Δήμου