Fotografía de Herr_Mueller - The Good Life #1

11 de febrero de 2024

Manuel Bandeira - «Vou-me embora pra Pasárgada»

 

VOU-ME EMBORA PRA PASÁRGADA

Vou-me embora pra Pasárgada
Lá sou amigo do rei
Lá tenho a mulher que eu quero
Na cama que escolherei
Vou-me embora pra Pasárgada

Vou-me embora pra Pasárgada
Aqui eu não sou feliz
Lá a existência é uma aventura
De tal modo inconsequente
Que Joana a Louca de Espanha
Rainha e falsa demente
Vem a ser contraparente
Da nora que eu nunca tive

E como farei ginástica
Andarei de bicicleta
Montarei em burro brabo
Subirei no pau-de-sebo
Tomarei banhos de mar!
E quando estiver cansado
Deito na beira do rio
Mando chamar a mãe-d'água
Pra me contar as histórias
Que no tempo de eu menino
Rosa vinha me contar
Vou-me embora pra Pasárgada

Em Pasárgada tem tudo
É outra civilização
Tem um processo seguro
De impedir a concepção
Tem telefone automático
Tem alcalóide à vontade
Tem prostitutas bonitas
Para a gente namorar

E quando eu estiver mais triste
Mas triste de não ter jeito
Quando de noite me der
Vontade de me matar
- Lá sou amigo do rei -
Terei a mulher que eu quero
Na cama que escolherei
Vou-me embora pra Pasárgada


Manuel Bandeira


Libertinagem (1930)

Para una mejor comprensión del poema, leamos las palabras del propio autor en Itinerário de Pasárgada: 

Quando eu tinha os meus quinze anos e traduzia na classe de grego do Pedro II a Ciropedia fiquei encantado com esse nome de uma cidadezinha fundada por Ciro, o Antigo, nas montanhas do sul da Pérsia, para lá passar os verões. A minha imaginação de adolescente começou a trabalhar e eu vi Pasárgada e vivi durante alguns anos em Pasárgada..

Mais de vinte anos depois, num momento de profundo cafard e desânimo, saltou-me do subsconsciente este grito de evasão: “Vou-me embora pra Pasárgada!”. Imediatamente senti que era a célula de um poema. Peguei do lápis e do papel, mas o poema não veio. Não pensei mais nisso. Uns cinco anos mais tarde, o mesmo grito de evasão nas mesmas circunstâncias. Desta vez o poema saiu quase ao correr da pena. Se há belezas em “Vou-me embora pra Pasárgada”, elas não passam de acidentes. Não construí o poema, ele construiu-se em mim nos recessos do subconsciente, utilizando as reminiscências da infância – as história que Rosa, a minha ama-seca mulata, me contava, o sonho jamais realizado de uma bicicleta, etc. O quase inválido que eu era ainda por volta de 1926 imaginava em Pasárgada o exercício de todas as atividades que a doença me impedia.

“E como eu farei ginástica... tomarei banhos de mar!” A esse aspecto Pasárgada é “toda a vida que podia ter sido e que não foi”.






7 de febrero de 2024

Ida Vitale - Sin el nombre del pájaro

 

SIN EL NOMBRE DEL PÁJARO

QUÉ desolado ese piar en medio
de esta lluvia nocturna que anticipa el relámpago
y el rodar poderoso del trueno que lo sigue.
No tiene nido o ha perdido el rumbo.
Qué soledad, como de ser sin alma
o con más alma de la conveniente.
Alguien un día estará solo, oyendo
esta misma tristeza y este canto,
disperso entonces lo hoy entrelazado.

Ida Vitale


Tiempo sin claves, Tusquets, 2021



Una fotografía de Takashi Homma

 



Takashi Homma


Takashi Homma (b.1962) is a Japanese photographer born and based in Tokyo.


5 de febrero de 2024

Nikos Dimou - Prólogo

 

PRÓLOGO

Polvo de los libros
polvo de la tierra.

La verdad no está en las ideas
la verdad está en las cosas.

Verdad del seno es el pezón
verdad del sol es la llama.

Las palabras de las ideas están vacías,
pero colmadas las palabras de las cosas.

Igualdad Justicia Honor Verdad Moral
pan miel abrazo rocío ruiseñor piedra

antes que la palabra miel, el sabor de la miel
y antes que la palabra piedra, el contacto con la piedra.

Otros buscan convertir las ideas en cosas.
La justicia en pan
para saciarnos de justicia.

Pero yo toco las cosas —y las cosas se vuelven ideas.

Su sabor es absoluto como el del mar
y su contacto definitivo.

Dejo las ideas y abrazo las cosas.
Éstas no traicionan jamás.

Y digo mejilla sol canto sal piedra.
Piedra.

Nikos Dimou


Poesía griega moderna. Selección, traducción directa del griego, prólogo y notas de Horacio Castillo. Editorial Vinciguerra [edición no bilingüe]




ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Σκόνη των βιβλίων
σκόνη της γης.

Η αλήθεια δεν είναι στις ιδέες.
Η αλήθεια είναι στα πράγματα.

Αλήθεια του στήθους είναι η ρόγα
αλήθεια του ήλιου είναι η φλόγα.

Άδειες οι λέξεις των ιδεών, μα πλούσιες
οι λέξεις των πραγμάτων.

Ισότης Δικαιοσύνη Τιμή Αλήθεια Ηθική
ψωμί μέλι αγκαλιά δροσιά αηδόνι πέτρα

πριν από την λέξη η γεύση του μελιού
κι από την πέτρα η αφή της πέτρας

Άλλοι ζητούν να κάνουν τις ιδέες πράγματα.
Τη δικαιοσύνη ψωμί
να χορτάσουμε δικαιοσύνη.

Μα εγώ αγγίζω – και τα πράγματα γίνονται ιδέες.
Η γεύση τους απόλυτη σαν της θάλασσας
και η αφή τους οριστική.

Αφήνω τις ιδέες και αγκαλιάζω τα πράγματα.
Αυτά δεν προδίδουν ποτέ.

Και λέω μάγουλο ήλιος τραγούδι αλάτι πέτρα.

Νίκος Δήμου



4 de febrero de 2024

Una fotografía de Christos Tsoumplekas

 


Una fotografía sin título de Christos Tsoumplekas  (Χρήστος Τσουμπλέκας)


Detrás del perro puede leerse, en mayúsculas, sobre la trapa de un establecimiento, «μίσος ταξικό», que significa en griego ‘odio de clase’.




2 de febrero de 2024

De un viejo son cubano y las Coplas de Jorge Manrique

 

La muerte me está buscando
pa’ llevarme al cementerio.
Y como me vio tan serio,
me dijo que era jugando.

De un viejo son cubano que cantaba Miguel Matamoros



V. «¡Tan-tan! ¿Quién es? La muerte», por Orlando González Esteva, en Letras Libres



* * * * * * * * * *



XXXIII

Después de puesta la vida
tantas veces por su ley
al tablero;
después de tan bien servida
la corona de su rey
verdadero;
después de tanta hazaña
a que no puede bastar
cuenta cierta,
en la su villa de Ocaña
vino la Muerte a llamar
a su puerta


XXXIV

diciendo: -«Buen caballero
dejad el mundo engañoso
y su halago;
vuestro corazón de acero
muestre su esfuerzo famoso
en este trago;
y pues de vida y salud
hicisteis tan poca cuenta
por la fama,
esfuércese la virtud
para sufrir esta afrenta
que os llama.


Jorge Manrique (c. 1440 - 1479)



Sebastião Salgado, por Daryan Dornelles (2013)

 




Daryan Dornelles, fotógrafo carioca, nos obsequia con estos dos retratos del gran Sebastião Salgado.