Fotografía de Herr_Mueller - The Good Life #1

27 de agosto de 2025

Celso Emilio Ferreiro - Os hablaré de mí

 

OS HABLARÉ DE MÍ

Os hablaré de mí aunque me duelan
las oscuras raíces de mis sueños.
Celso Emilio me llaman, pero tengo
otros nombres más ásperos escritos
en un registro de vientos polifónicos
con un fondo musical de flauta triste.

Mis nombres sin palabras. Despaciosamente,
siempre abiertas de par en par las puertas,
esparciéndome voy por los caminos
con el corazón encendido en cien amaneceres,
en las manos, luz, en los ojos, margaritas,
y una piedad de río sin orillas.

Niño que fui y soy, me pesan los años
cargados de minutos y de días,
de besos y de cárceles. Cadenas,
relámpagos, gusanos, hombres en fila
bajo la lluvia, esa flor nacida en el otoño.

Lejana primavera nunca regresada,
que viví en un momento de piedra o de árbol,
cauce de Dios que me lleva hacia el mar,
pájaro azul, estelas del pasado,
heridas como labios en el remordimiento:
Voy caminando, excitado el cuerpo
en un latido sin fin que me aprisiona.

Así me llamo yo. Escritos en humo
están mis nombres. Idlos diciendo
con un fondo musical de flauta triste,
de lágrimas deslizadas
golpeando constantemente en mis pupilas.
Idlos diciendo en palabras diminutas
como cuchillos fríos en la garganta.

Nadie me llame con otros nombres,
apodos míos entrevistos por las rendijas,
oscura voz de un sueño sumergido.

Celso Emilio Ferreiro



FALARÉIVOS DE MIN

Falaréivos de min anque me doan
as escuras raíces dos meus soños.
Celso Emilio me chaman pero eu teño
outros nomes máis irtos apuntados
nun rexistro de ventos polifónicos
cun fondo musical de frauta triste.

Meus nomes sin palabras. Mainamente,
de par en par abertas sempre as portas,
espallándome vou polos camiños
co corazón aceso en cen abrentes,
nas maus a luz, nos ollos margaridas,
e unha piedá de río sin orelas.

Neno que fun e son, pésanme os anos
cangados de minutos e de días,
de beixos e de cárceres. Cadeas,
lóstregos, vermes, homes en ringleira
baixo a chuvia, isa frol nada no outono.

Lonxana primavera nunca volta,
que nun intre vivín de pedra ou arbre,
canle de Dios que cara o mar me leva,
xílgaro azur, ronseles do pasado,
feridas coma labres no remorso:
Andando vou, alporizado o corpo
nun latexo sin fin que me agriloa.

Eisí me chamo eu. En fume escritos
os meus nomes están. Vádeos dicindo
cun fondo musical de frauta triste,
de bágoas esbarradas
petándome decote nas pupilas.

Vádeos decindo en verbas pequeniñas
coma coitelos fríos pola gorxa.
Non me chame ninguén por outros nomes,
alcumes meus en fírgoas entrevistos,
escura voz dun soño sulagado.





No hay comentarios:

Publicar un comentario